Dag 50, dinsdag 18 oktober 2005 Route Nouâkchott – Rosso – St. Louis

  (Senegal)
   
 

Kilometerstand begin 22.348

  Kilometerstand eind 22.656
 

Km vandaag 308

  Km totaal 8.416
   
  Vertrektijd 10.20 uur
  Aankomsttijd 19.40 uur
  Aantal uren onderweg ruim 9
   
 

07.00u Opgestaan. We hebben onze plannen veranderd. We vertrekken vandaag naar Senegal. Verdere verkenning van Mauretanië trekt ons niet. Het verlangen naar het ‘echte' Afrika is groter. Meer avonturen in de woestijn gaan we tijdens de terugweg in Libië opzoeken. Bovendien gaan we eerst ook nog naar Mali. Dit betekent dat we vandaag weer een grensovergang gaan meemaken, bij Rosso. Deze staat bekend als de grootste Nachtmerrie onder de autobezitters! Iedereen probeert je op te lichten, politie-gendarmerie-douane. Verder word je continu lastig gevallen door hasslers e.d. We zullen zien.

   
 

9.00u Rijden in Nouakchott is één groot avontuur. Als je denkt dat Casablanca gekkenhuis is. Dat is helemaal niks met hoe het verkeer zich hier gedraagt.

Er zijn Geen Verkeersregels! Het maakt absoluut niet uit welke weghelft je gebruikt.

Bij een kruising geldt, wie als eerste ergens in de enorme chaos van auto's een gaatje ziet, mag hier linksom of rechtsom gebruik van maken. Al betekent dit dat je je weg verder moet vervolgen op de weghelft van het tegemoetkomend verkeer. Ai, wat ben ik blij dat Peter rijdt.
 

Nog even tanken. Kilometerstand 22.350. Aantal liters 70 a 188 URM=13.100 URM

  Onderweg worden we meerdere keren aangehouden door politie. Iedereen vraagt ons om een cadeau. Wij westerlingen zijn allemaal kerstmannen? Mijn schuldgevoel over het onrecht in de wereld wordt steeds minder. Begrijp me niet verkeerd, het onrecht knaagt en vreet aan ons. Als je de armoede om je heen ziet en ervaart. Het gevoel van machteloosheid is enorm. Maar lukraak iedereen (volwassen kerels met redelijke banen) onze eigendommen geven, dat zal niet aan een oplossing bijdragen.
   
  13.43u Na 195km naderen we Rosso.
 

13.50u We moeten met een pondje de rivier oversteken. Deze gaat pas om half vier. Tot die tijd zijn we genadeloos overgeleverd aan iedereen die zich hier heeft verzameld om de westerling geld en/of goederen afhandig te maken. Vandaag zijn wij de enige westerling/blanken en is alle focus dus op ons gericht. Jippie. Een volgend nadeel is dat de enige mogelijkheid om aan de overkant te komen is het pondje...erg veel ruimte om te onderhandelen blijft er voor ons niet over. Maar wij zijn wel meer gehard dan een aantal weken geleden en laten niet volledig over ons heen lopen. We weten dat we iets meer betalen, maar absoluut niet de volle pond. Eigenlijk is het wel vermakelijk hoe iedereen probeert contact te zoeken om via slinkse wegen om geld te vragen. Het bedreigende is voor ons vrij snel verdwenen en we vermaken ons prima. De afhandeling bij de politie, het leger en de douane verloopt verder zonder problemen.

 

15.40u Met zijn allen op het kleine bootje. Weer een bijzondere ervaring. Ik zou hier dolgraag een foto van maken, maar dat is niet verstandig. Dit zijn niet de plaatsen waar het leger je toestaat te fotograferen. Op de boot vraagt een politieman wederom geld voor iets wat hij ter plekke verzint. Een extra bootticket vanwege de grootte van onze auto, of iets dergelijks. De gek! Nee, natuurlijk hebben we hem geen geld gegeven. Mafkees!

  16.59u We zijn aan de overkant. De Mauretaanse kant hebben we gehad. Nu nog Senegal binnenkomen...
  Tot grote verbazing is iedereen hier enorm vriendelijk. De stempels zijn zo gezet. Nergens enige tegenwerking of de vraag om meer geld. We hebben een jongen aan de andere kant toegestaan al onze administratieve handelingen te laten verrichten tegen vergoeding. Dat scheelt ons gehassel en bovendien geven al die anderen het op om je nog lastig te vallen. Het werkt prima en is absoluut aan te raden.
  Alleen de autoverzekering afsluiten loopt niet geheel soepel. Oplichters! We hebben flinke woordenwisselingen met hun. Peter bedoel ik dan, aangezien zijn Frans een stuk beter is dan het mijne. Maar ik sta aan de zijkant in onvervalst Nederlands (=scheldend) flink aanwijzingen te geven..We sluiten uiteindelijk een verzekering af voor tien dagen, in Dakar regelen we wel een langere.
  17.08u We zijn weer op weg. De schoonheid van Senegal komt ons tegemoet in de vorm van een laaghangende zon die haar licht laat schijnen op de welbekende Baobab boom. Voor ons is dit echt Afrika.
   
 

19.40u Hotel Sindone in St. Louis, een oud frans koloniaal stadje. Ten tijde van de Fransen was dit de hoofdstad. St. Louis is heel apart vanwege haar ligging. Het oude gedeelte van het stadje ligt midden in de rivier. Bruggen verbinden het eilandje aan beide kanten met de oevers. Eèn van de bruggen is destijds ontworpen door Gustav Eiffel.

  Het lijkt bijna of de tijd hier heeft stilgestaan. Het stadje ademt een heel bijzondere sfeer uit. Wat voelt het heerlijk hier te zijn.
   
  Dag 51, Woensdag 19 oktober St. Louis
   
 

Kilometerstand begin 22.656

  Kilometerstand eind 22.674
  Km vandaag 18
  Km totaal 8.434
   
  Heerlijk een beetje rondslenteren in dit dorpje. We laten de auto wassen bij een tankstation. Dat was erg nodig. We hebben redelijk wat zand, stenen etc. meegenomen uit Mauretanië. De verdere dag gebruiken we om de atmosfeer op te nemen. Bovendien moeten we wennen aan de grote verandering van vochtigheid. We zweten ontzettend en deze hitte maakt je lichaam zwaar en loom.
  In de middag verhuizen we naar een eenvoudige Auberge aan de andere kant van het eiland. Dit is net iets kleiner en liever. En het uizicht is veel mooier. We kijken uit over de felgekleurde vissersbootjes die aan de oever liggen. Van sommige is het verbazingwekkend dat ze nog drijven.
   
  Dag 52, Donderdag 20 oktober Route St.Louis – Louga – Kébémer – Lompoul – Fas Boye – Mboro sur Mer – Rufisque – Ngor – Pointe des Almadies
   
 

Kilometerstand begin 22.674

  Kilometerstand eind 22.984
  Km vandaag 310
  Km totaal 8.744
   
  Vertrektijd 10.15 uur
  Aankomsttijd 20.00 uur
  Aantal uren onderweg 10
   
  09.00u Ontbijten met een fantastisch uitzicht over de rivier. De zon schijnt met een wazig geel licht en boven de modderbruine rivier hangt nog een soort ochtendnevel. De felrood/geel/groen/blauw gekleurde bootjes midden in de rivier zorgen voor een bijzonder contrast in dit plaatje.
  10.00u We hebben een plan voor vandaag en de komende dagen. We gaan op zoek naar een leuk dorpje aan de kust tussen St. Louis en Dakar, aan La Grande Côte.. Het liefst een mooi hutje op het strand om heerlijk een aantal dagen door te brengen. Peter, mijn bouwvakkertje, kan wel weer wat zon gebruiken...
  Tanken: 40 liter, 22.000CFA
  Kilometerstand 22.000
   
 

12.50u We rijden het eerste vissersdorpje aan de kust binnen, Lompoul sur Mer. Absoluut waanzinnig. We zijn van de hoofdweg afgereden (St.Louis-Dakar) richting de kust. Wanneer we dichtbij het strand komen verandert de geasfalteerde weg in een marktplaats. Iedereen heeft zijn stalletje en/of zijn waren op een kleed uitgestald, midden op de ‘autoweg'. Stapvoets moeten we hier doorheen rijden, goed opletten dat we niet over een verdwaalde meloen of een weggegleden vis heen rijden. Plots houdt de weg op en begint het strand. Een verzameling van gekleurde vissersbootjes. Op het strand, in de zee. Vrouwen zitten op het strand, wachtend op een nieuwe lading vis. Om deze schoon kunnen maken en weer te kunnen aanbieden voor de verkoop. Kinderen rennen rond, spelend met elkaar. Katten vechten om de weggegooide afvalresten van vis. Peter en ik bevinden ons in een totaal nieuwe wereld. De mensen kijken nieuwsgierig, maar heel vriendelijk, naar ons. Zoals wij ook naar hun kijken... Helaas is dit niet een goede plaats om een paar dagen te blijven en zo besluiten Peter en ik om weer door te rijden.

   
 

13.20u Volledig enthousiast door deze ervaring besluiten we het avontuur verder op te zoeken. Ik heb op de kaart een B-weggetje, onverharde weg, gevonden die ons naar het volgende vissersplaatsje kan leiden. Niet over de geasfalteerde weg, maar dwars door de duinen en de uitgestrekte vlaktes gesierd met de Baobab bomen.

 

13.45u Na een half uur een bandenspoor over de vlakte te hebben gevolgd naderen we een dorpje. Ronde hutjes van leem, met daken gemaakt van stro en takken. Er ontstaat grote tumult in het dorp als wij met ons ‘monster' komen aanrijden. Het hele dorp loopt uit, met voorop de dorpsoudste, althans dat zou hem kunnen zijn...Aangezien Peter en ik een beetje verdwaald zijn - de ‘weg' ofwel de sporen splitsten meerdere keren - zijn we dankbaar voor deze ontmoeting. Dit wordt een bijzonder moment van communiceren met handen en voeten. Niemand in dit dorpje spreekt Frans.

 

Zowel Peter als de ‘dorpsoudste' roepen een paar keer heel hard ‘ Fas Boye' naar elkaar (naam van het dorpje waar we naar toe willen) en kijken elkaar daarbij begrijpend aan.

  Ondertussen ben ik (met gevaar voor eigen leven) snoepjes aan het uitdelen. De kinderen zijn hier gelukkig veel liever en rustiger dan destijds in Mauretanië. Na een aantal minuten gebarentaal vervolgen Pé en ik onze weg. We hebben geen flauw idee waar we naar toe moeten...
   
 

14.15u We rijden al een tijdje door steeds zachter wordend zand. Af en toe wordt de moeilijkheidsgraad opgevoerd en moeten we een duin ontwijken, of oversteken. Helaas hebben we geen enkele zekerheid of dit de juiste ‘weg' is. We moeten een beslissing nemen, doorrijden of omkeren. Verstandig als we zijn besluiten we om te keren.

  Dit blijkt niet zo eenvoudig te zijn. De omgeving waar we doorheen rijden is vrij lastig. Rijden door zand vraagt om snelheid. Wanneer je een heuvel over moet, heb je ruimte nodig om een ‘aanloop' te kunnen nemen. Grote dennenbomen echter betekent langzaam en voorzichtig rijden. Goed manouvreren en rekening houden met het dak van de auto, opdat je nergens achter blijft hangen. Aldus geen makkelijke situatie.
 

14.40u We zijn nog steeds niet over dat ene, niet al te hoge edoch strontvervelende duintje heen. De zwaar irritante, totaal misplaatse dennenbomen staan enorm in de weg.

  We hebben ons al een keer ingegraven...maar de banden laten aflopen is dan de oplossing. Normaal gesproken.Vandaag is dat duidelijk niet voldoende. We moeten de zandplaten erbij halen. Ik plaats de zandplaten en Peter geeft gas. Nog een keer. Nog een keer. (fysiek hard werken in 40 C hitte!)
  15.05u Nog één keer...en we zijn over het duintje heen. Dat zo'n klein kreng zoveel moeite kost. Onvoorstelbaar. Maar wat vinden wij onszelf helden dat het ons is gelukt.
  16.10u Na nog drie keer bij soortgelijke dorpjes de weg te hebben gevraagd, zijn we nu via allerlei vage routes, bij Fas Boye aangekomen. De rest van de dag kiezen we ervoor via asfalt onze weg te vervolgen. Kleinen kanttekening; asfaltwegen in Senegal zijn zandwegen met gaten en stenen en af en toe iets dat vaag aan asfalt doet denken.
  16.50u We staan Vast in het zand!
  Mboro sur Mer is een klein vissersdorpje aan zee en wij zijn hier met de auto het strand opgereden. Waarom in hemelsnaam? Nog steeds in 40 C + sta ik met een schepje te graven en is het wederom Peter die gas geeft.
  17.00u Zeiknat van het zweet neem ik mezelf voor dat de volgende keer Peter graaft en ik gas geef!
   
  18.30u Verkeerschaos N1, Rufisque-Dakar. We maken weer een goed staaltje mee van de bizarre rijkunsten die ze er op na houden hier in Afrika. Totale gekte. Iedereen haalt elkaar aan alle kanten in. Vrachtwagens, gewone auto's, bussen, ezels met karretjes, brommertjes, taxi's, paard en wagens. Hier tussendoor manouvreren de voetgangers, die overigens levensgevaarlijk zijn. Als eindelijk het verkeer iets meer ruimte heeft om snelheid te maken, steekt er op onverwachte momenten en zonder enige rekening te houden met de vierwielers, weer een wandelaar op zijn gemak de vierbaansweg over...
 

20.00u Eindelijk, bier! We zijn aan de rand van de grote stad Dakar. Geen leuke locatie kunnen vinden aan La Grande Cote. Doorgereden tot de badplaatsjes Ngor en Pointe des Almadies, op 5km afstand van Dakar. We blijven hier 1 nachtje en rijden morgen door naar La Petite Cote, onder Dakar. Hopelijk vinden we daar iets leuks. Nu zitten we op het meest westelijke puntje van West-Afrika! Met een welverdiend biertje te wachten tot zometeen een heerlijke grote kreeft wordt gebracht. Trots en met een grote glimlach.

  Wat een dag!
   
  Dag 53, Vrijdag 21 oktober Route Pointe des Almadies – Rufisque – Bargny – Toubab – Somone – Saly Portugal
   
  Kilometerstand begin 22.984
  Kilometerstand eind 23.134
  Km vandaag 150
  Km totaal 8.894
   
  Vertrektijd 10.15 uur
  Aankomsttijd 15.00 uur
  Aantal uren onderweg 5
   
  09.30u Ontbijten. We willen vandaag die leuke accomodatie vinden, zonder verdere avonturen. Er zijn een aantal mogelijkheden aan de Petit Cote, we gaan ze op ons gemak opzoeken.
 

11.30u Langs het vliegveld bij Dakar geweest. Op zoek naar engelstalige boeken voor mij...Helaas. Als je niet voldoende frans spreekt in dit land doe je niet echt mee.

  Pitstop gemaakt bij tankstation Elton en de shop Edens. Speciaal ingericht voor de Westerling. Ik kan blij de winkel verlaten met Speculaasjes. Feest.
 

13.00u We hebben net Toubab Dialaw bezocht. Maar het kampement was niet wat we zoeken. Het ligt op een rots met een heel klein strandje waar je alleen met doodverlangens de zee in zal gaan, zo heftig is de golfslag.

  14.30u Drama! De enige locatie die wij leuk vonden, zat vol. We rijden nu Saly-Portugal binnen, een badplaats bekend onder alle toeristen. Verschrikkelijk! Hier willen we niet zijn. Grote hotels waar iedereen met zo'n polsbandje rondloopt om de hele dag te kunnen eten en drinken. De Senegalezen spelen hier natuurlijk goed op in, ofwel we worden weer doorlopend lastig gevallen. Iedereen wil ons wel ‘ergens' mee helpen.
  14.45u Peter heeft een klein bordje gezien met de naam Amaia. We gaan toch kijken wat dat is.
  15.00u Het is hier helemaal leuk. Het huis Amaia ligt net buiten Saly en is eigendom van een frans koppel. Zij verhuren een aantal kamers. Het extra goede nieuws is dat wij de enige gasten zijn. Wij hebben alles voor onszelf. Inclusief een heerlijk zwembad! We zitten aan het strand en ver weg van die ordinaire drukte. Hier kunnen wij ons wel een paar dagen vermaken. Zie ook amaia-senegal.com
   
  Dag 54, 55 en 56. Zaterdag, zondag en maandag 22-23-24 oktober Saly Portugal
   
  Heerlijke dagen; zonnen, zwemmen beetje lezen. En fantastisch eten!
   
  Dag 57, Dinsdag 25 oktober Saly Portugal - Dakar
   
  Kilometerstand begin 23.134
  Kilometerstand eind 23.260
  Km vandaag 126
  Km totaal 9020
   
  Vertrektijd 13.30 uur
  Aankomsttijd 17.00 uur
  Aantal uren onderweg 3 ½
   
 

13.30u We vertrekken richting Dakar. We moeten een visum regelen voor Mali. Het plan is om een paar dagen in Dakar door te brengen, iets van het nachtleven mee te maken, alvoor we richting het Zuiden rijden. Het wordt ons door iedereen afgeraden (inclusief de politie-agenten die ons onderweg laten stoppen) om met de auto Dakar in te gaan. Vanwege het verkeer en het hoge inbraakgehalte voor de auto. We hebben daarom besloten om een nieuw avontuur te beleven: Wij gaan naar Club Med in Point des Almadies, iets buiten Dakar. We zijn geen van beiden ooit naar Club Med geweest en het lijkt ons enorm spannend. Geruchten doen de ronde dat je bij Club Med verplicht mee moet doen aan de spelletjes, quizzen en wedstrijdjes lampenkappen naaien. Voor de bingo 's avonds krijg je alleen vrijaf als je kan aantonen dat je dyslectisch bent en niet tot 10 kan tellen. Maar dan word je verplicht als vrijwilliger mee helpen het decor te bouwen voor de toneelstukjes van de vrijdagavond...

  16.15u Ze zijn Vol! Club Med zit vol! We mogen niet meedoen! We worden buitengesloten. We moeten hun terrein verlaten. Volslagen ontredderd rijden we de compound af. Wat nu?
  16.30u Gelukkig. Hotel Meridien aan de overkant heeft nog een kamer vrij. Luxe en comfort, zolang het nog kan...
   
  Dag 58, Woensdag 26 oktober Pointe des Almadies/Dakar
   
 

09.00u Na het ontbijt zijn we nu op weg naar de ambassade van Mali. Onze taxichauffeur is erg onderhoudend. Hij weet ons vrij veel te vertellen over de omgeving waar we doorheen rijden. Er zit hier bijv. nog een hele grote unit van het Franse leger. De Fransen zijn nog overal in Senegal aanwezig.

 

09.30u Appeltje/eitje. We staan alweer buiten de ambassade. Vrijdagmorgen kunnen we de visa ophalen. We gaan Dakar bezoeken. De grote gevaarlijke stad!

 

12.00u Het klopt dat er heel veel bedelaars zijn. Kinderen, ouderen en lichamelijk gehandicapten. Zo'n triest straatbeeld. Verder zijn er de hasslers, de verkopers. Op een bijna agressieve toon hoor ik mezelf continu de woorden ‘non, merci' herhalen. Ik vind het jammer en het maakt me verdrietig dat het bijna niet mogelijk is iemand aan te kijken. Je kan met niemand contact maken omdat dat hun het excuus geeft met je mee te lopen. Maar mijn eigen agressieve toon bevalt me ook niet.

 

We komen bij een bookstore en gaan wederom een poging doen om Engelse boeken te scoren. Gelukt! Met zes boeken onder de arm verlaten we de winkel. Tijd om terug te gaan naar het hotel en aan het zwembad te gaan liggen lezen. Tijdens de wandeling terug naar de taxi is mijn toon veranderd en deze keer wordt mijn ‘non, merci' vergezeld van een echt gemeende glimlach. Ik heb tenslotte wel respect voor iedereen. Ze kunnen mij irriteren, maar respect verliezen, dat nooit.

  15.00u Zoals voorgenomen, lezen bij het zwembad.
  20.00u Eten op het meest westelijke puntje van Afrika. Genieten van mijn favorietje, de kreeft met een goed glas wijn...Het leven is zo mooi. Wat hebben wij toch veel om dankbaar voor te zijn. En wat laat deze reis ons veel zien om over na te denken. De uiterste vormen van leven op deze wereld...het wordt vertegenwoordigd en in stand gehouden door ons allen.
   
 

Dag 59, Donderdag 27 oktober Pointe des Almadies/Dakar

   
 

Op zich is vandaag geen bijzondere dag. Aan het zwembad hangen en luieren.

  Wat vandaag echter anders maakt is mijn bezoek aan de kapper...Oef, ik heb nu echt kort haar. Ik ben er nog niet over uit of ik er heel blij mee ben...Maar gelukkig hebben we nog anderhalf jaar voor ik terug kom naar Nederland. En er bestaan dingen als sjaaltjes en hoedjes....En vanaf hier: “Sorry Jimmy (mijn kapper in Amsterdam). Jij hebt gelijk en ja ik ben eigenwijs...”
   
  Dag 60, Vrijdag 28 oktober Dakar
   
  09.00u Ontbijten. Straks visum ophalen.
   
  10.00u We zijn de trotse bezitters van ons tweede visum...We moeten naar Dakar om een verzekering voor de auto te regelen. Bovendien hebben wij ook zin om lekker rond te struinen over de markt in het centrum. Ik heb mezelf ook voorgenomen zonder enige vorm van irritatie of agressie rond te lopen. Ik wil mensen kunnen blijven aankijken en contact maken.
 

12.15u We zijn Gerold! Peter is bestolen! Zijn portemonnee is gejat! Rijbewijzen, pasjes, credit cards en de nodige cash! Wat een tegenvaller...En wat zijn die gasten snel.

  Ondanks onze voorzorgsmaatregelen is het hun toch gelukt. Ik draag helemaal niks bij me, geen tas, geen juwelen, niks. Peter had zijn portemonnee in een kleine zak met knopen in zijn broek. Hij heeft niks gemerkt, niks gevoeld. Eentje leidt je af met vragen, de ander (die we niet eens hebben gezien!) loopt langs en rolt je...Je wordt hiervoor gewaarschuwd en toch...Dure les!
 

Langs het politiebureau. De bank bellen en passen blokkeren. Nieuwe credit card regelen etc. Gelukkig heb ik al mijn passen nog en is er geen reden voor paniek. Het betekent wel dat wij een paar dagen langer in Dakar moeten verblijven. De nieuwe credit card ontvangen we maandag en we kunnen dan pas het proces-verbaal ophalen.

  Bah, balen. En wat voel je je stom, dom en knullig!
   
 

17.00u We laten ons niet uit het veld slaan. We blijven -noodgedwongen- een paar extra dagen in luxe leven. De komende dagen gaan we genieten en leuke dingen doen.

  Doe nog maar een biertje!
   
  Dag 61, 62. Zaterdag 29 en zondag 30 oktober Pointe des Almadies/Dakar
   
  Zaterdagavond mislukte poging gedaan om uit te gaan. Op aanraden van iedereen naar het Casino gegaan. Met daarnaast de plaatselijke nachtclub. Binnen 10 minuten stonden we weer buiten. De vele hoertjes en zielig uitziende blanke kerels waren niet het gezelschap waar we naar op zoek waren...
 

Verder brengen we deze dagen door met het bijwerken van het logboek (hoogste tijd) en lekker genieten van de omgeving, het zwembad en elkaar.

   
  Ps: Vandaag hebben we anderhalf jaar verkering.
   
  Dag 64, Dinsdag 1 november Hotel Meridien Pointe des Almadies
   
 

10.00u Peter is naar de politie in Dakar om het proces-verbaal op te halen. Dit blijkt echter niet zo eenvoudig te zijn. Vandaag, 1 november, is een nationale feestdag. Het betreffende loketje is gesloten. Mijn liefje laat zich echter niet wegsturen. Met een beetje aandringen wordt alsnog het proces-verbaal uitgetypt. In drievoud. Met de wijsvinger.

 

13.00u Peter arriveert weer bij het hotel met een hoopvolle blik op mij gericht..sorry, maar nog steeds geen noodcreditcard.

 

En zo is zondag- maandag, maandag- dinsdag geworden en wordt dinsdag-woensdag.

  We beslissen dat we morgen doorgaan met onze reis met of zonder creditcard.
   
  Dag 65, Woensdag 2 november Route Dakar – Rufisque – Mbour – Kaolack - Toubacouta
   
 

Kilometerstand begin 23.294

  Kilometerstand eind 23.547
  Km vandaag 253
  Km totaal 9.273
   
 

Vertrektijd 12.40u

  Aankomsttijd 18.00u
  Aantal uren onderweg ong 5 ½
   
 

08.30u Nog een laatste keer hardlopen op de loopband in een omgeving met airconditioning...

  11.00u De creditcard is gearriveerd. Een wonder. Het wachten is beloond!
 

11.05u Wat een sukkels! Welk niet-nadenkend persoon is hiervoor verantwoordelijk geweest. De gestuurde creditcard is geldig tot oktober 2005 - voor de oplettende persoon, het is vandaag 2 november 2005 - De kaart is waardeloos.

  13.00u Tanken. 73 liter. 40.000CFA. 23.298 km
 

15.00u We zijn al een aantal uren onderweg. Peter druk telefonerend met Nederland en de Verenigde Staten. Proberen te achterhalen waar de fout is gemaakt en hoe het wordt opgelost. Maar -hoe verwonderlijk- de verschillende afdelingen leggen de verantwoordelijkheid bij de ander.

  18.00u Aankomst hotel Keur Saloum beheert door een ontzettend vriendelijk Belgisch stel.. Het hotel ligt aan een riviertje dat onderdeel is van de Siné-Saloum Delta. Dit wordt omschreven als één van de mooiste gebieden van Senegal. Hier komen de rivieren Siné en Saloum samen met het zoute water van de Atlantische Oceaan. Een moerasachtige omgeving vol met mangrovebomen, lagunes, kleine bosrijke eilandjes, duinen en zandeilandjes midden in de rivier. Het hotel ligt schitterend. Dertig kleine stenen huisjes met rieten daken die mooi opgaan in de omgeving. Helaas niet met uitzicht. Maar er is een grote steiger die de rivier enkele meters inloopt en daar heb je een fantastisch uitzicht. Ook vanaf het grote terras kan je tijdens het eten genieten van de laatste zonnestralen op de rivier.
   
  Dag 66, Donderdag 3 november Toubacouta
   
 

Eind van Ramadan!

   
  09.00u Fietsen. Met een mountainbike gaan we door het dorpje Toubacouta en vervolgens naar het bos. In het dorp heerst er enorme drukte. Iedereen is zich klaar aan het maken voor het eindfeest van de Ramadan. Dat is een grote happening. De mooiste kleding wordt voor dit feest gekocht. Soms is men al weken bezig om de kleurrijke gewaden zelf te maken of te laten maken. Bij de slager staan enorme rijen. Iedereen wil de grootste geit. Of de grootste kip. Om de lekkerste maaltijd te bereiden. Het is voor ons een nieuwe ervaring om op de fiets door een dorp te rijden. Er is veel minder afstand dan wanneer wij met onze ‘tractor' voorbij komen.
  12.00u Nog steeds op de fiets. Het is benauwd en warm. We zijn beiden volledig doorweekt. Maar het is ongelooflijk leuk om te doen. Onze gids is een jong en enthousiast iemand. Hij spreekt zijn talen en weet veel over deze omgeving. Daarbij is hij erg sportief en competitief ingesteld en wanneer wij het tempo iets verhogen, doet hij er nog een schepje bovenop...gelukkig dat we niet meer roken!
  15.00u Een tochtje met een piroque. Onze ‘kapitein' is absoluut fantastisch. Zijn hele gezicht glimt van plezier. Guitige ogen die ondeugend de wereld inkijken. En voortdurend laat hij met een brede glimlach zijn bruin/witte tanden. De boottocht is heerlijk. De kijk op de wereld, haar natuur is anders vanaf het water. We varen dicht langs mangrovebomen. En als Mbou de motor uitzet hoor je het open- en dicht- klakken van de oesters die aan de stammen van de bomen vastzitten. Dit plaatje, deze geluiden...het is allemaal Afrika!
  19.00u In onze stoelen, met een drankje in de hand, genietend van het uitzicht. Nagenietend van de dag. Op –voor ons- nieuwe manieren weer een gedeelte van Afrika ontdekt. Morgen wordt weer een reisdag, een grensdag; Senegal-Gambia. In principe moet dat niet te zwaar worden aangezien de grens slechts 20 kilometer verderop ligt.
   
En tussendoor even naar Gambia
   
  Dag 74, Vrijdag 11 november Route Kartong – Gunjur – Brikama – Mandinaba – Basori – Seleti – Ziguinchor – Cap Skirring
   
 

Kilometerstand begin 23.792

  Kilometerstand eind 24.018
  Km vandaag 226
  Km totaal 9.744
   
  Vertrektijd 10.15 uur
  Aankomsttijd 18.30 uur
  Aantal uren onderweg ruim 8
   
  Grensdag Gambia - Senegal
   
  10.45u ‘Cappucino' in een echt Italiaans restaurantje op het zuidelijkste puntje van Gambia. Het ligt aan de 10 meter brede rivier die Gambia en Zuid-Senegal (Casamance) van elkaar scheidt. Ofwel, we hebben heel mooi uitzicht op het land waar wij ons (hopelijk) binnen enkele uren gaan bevinden. De eigenaar van het restaurantje is een rasechte Italiaan die Europa 30 jaar geleden al zat was en nu een haat/liefde verhouding heeft met Senegal en Gambia. Hij vertelt ons hoe hij steeds wordt tegengewerkt door de officiële instanties. Vergunningen die niet worden afgegeven. Of waarvan de prijs zonder enige reden stijgt... maar hij gaat na al die jaren nog steeds de strijd aan.
  12.10u Het wegdek vanaf Mandinaba is een drama! De gemiddelde snelheid is 20 km per uur…De weg bestaat uit enorm diepe gaten en we moeten heel voorzichtig rijden.
   
 

13.00u De grensformaliteiten aan Gambiaanse zijde. Kmstand: 23.848

  13.05u We kunnen door.
  13.08u Senegalese zijde. Kmstand: 23.851
  13.24u Zonder enige problemen komen wij het land weer binnen en kunnen onze weg vervolgen over een goed geasfalteerde weg.
   
  16.00u In Ziguinchor, de grote stad van Cassamance, een koffie-pauze. We besluiten door te rijden naar de kust, Cap Skirring. Het is slechts 45 km rijden, dus hooguit een klein uurtje…
  18.30u Ha, dat was een tegenvaller! Bij Ziguinchor hield het asfalt op. De weg was bijna nog erger dan vanmorgen…Maar goed, we zijn er. Nu een leuk hotelletje vinden.
  19.00u Hotel Hibiscus, aan het strand. Er heerst behoorlijke drukte, de primeminister en consorten komen vanavond eten. Benieuwd hoe dat zal zijn. Speciaal voor deze gelegenheid maken we ons extra mooi.
  21.30u We worden aan alle kanten genegeerd! Iedereen rent en vliegt voor de officiële lieden die hier rondhangen. En onze wanhopige pogingen om aandacht te krijgen hebben weinig tot geen effect.
 

22.30u Het voorgerecht is vergeten. Het hoofdgerecht is ergens omgewisseld. Kan gebeuren, geen probleem. Maar een kleine verontschuldiging was netjes geweest.

  Mmm, we geven ze morgen een nieuwe kans.
   
 

Dag 75, Zaterdag 12 november Cap Skirring

   
  Kilometerstand begin 24.018
  Kilometerstand eind 24.023
  Km vandaag 5
  Km totaal 9.749
   
 

Wat een K.. hotel (sorry voor het woord) . Ik ga niet vermoeien met hun onbeschoftheid, maar dit hotel staat nummer 1 in onze lijst van Waardeloze Hotels.

   
  Gelukkig vinden wij een nieuw onderkomen: Hotel La Paillote, ook aan het strand. Met heerlijke hangmatten…
   
  Dag 76 t/m dag 80 Cap Skirring
   
  Het is hier heel fijn! Een gezellig hotel en het eten is verrukkelijk! Iedere dag nemen we ons voor ‘morgen' weg te gaan…
  We hebben een Franse fotograaf leren kennen die al 38 jaar in Niger woont. Hij heeft o.a. meegewerkt aan het augustusnummer van de National Geographic dat geheel aan Afrika was gewijd. Zijn argumenten ten gunste van Niger hebben onze route omgegooid. Niger komt alsnog op het lijstje van landen te staan. We moeten nog kijken hoe we het gaan inpassen, maar dat zien we de komende weken wel.
   
  Dag 81, Vrijdag 18 november Route Cap Skirring – Ziguinchor – Kolda
   
 

Kilometerstand begin 24.023

  Kilometerstand eind 24.269
  Km vandaag 246
  Km totaal 9.995
   
  Vertrektijd 11.00 uur
  Aankomsttijd 18.40 uur
  Aantal uren onderweg 7 3/4
   
  11.00u Na bijna een week ‘vakantie' is het tijd verder te gaan met onze reis. We hebben heerlijk kunnen ontspannen en zijn opgeladen voor het vervolg van ons avontuur. We hebben een beetje een kater van gisteravond. De Beaujolais primeur is uitgebreid gevierd in dit Franse hotelletje. Groot buffet en veel, heel veel wijn.
  Vol goede moed gaan we op weg naar Bassari Country. Een gebied in het Zuidoosten van Senegal, grenzend aan Guinea. Hier leven de Bedik en de Bassari. Volgens ingewijden kunnen we daar nog een idee krijgen van het traditionele leven. Het schijnt dat de invloed van Dakar nog beperkt is. Zij zijn nog steeds overwegend animistisch in hun gebruiken. Beide stammen vinden hun “roots” in Mali. De Bedik zijn kleiner in aantal maar bevinden zich dichterbij de bewoonde wereld. Bassari Country is een gebied dat nog niet zoveel door toeristen wordt bezocht.
   
  13.15u Tanken in Ziguinchor: 24.089 km
  37 liter voor 20.000CFA 540 CFA per liter
   
  18.00u We zijn het gewend, de weg is dramatisch. Over slechts 246km hebben we de hele dag gedaan. Dit gedeelte van Senegal, Cassamance, is overigens ontzettend mooi. Uitgestrekte rijstvelden waardoor je bijna het idee krijgt door een Aziatisch land te rijden.
  18.40u Hotel Hobbe, Kolda. Een hotel dat een likje verf kan gebruiken, maar verder is alles prima in orde. Dat betekent dat er schone lakens zijn en met een beetje geluk is er warm water.
   
  Dag 82, Zaterdag 19 november Route Kolda – Vélingara – Tambacounda Kedougou
   
 

Kilometerstand begin 24.269

  Kilometerstand eind 24.717
  Km vandaag 448
  Km totaal 10.443
   
  Vertrektijd 10.00 uur
  Aankomsttijd 19.30 uur
  Aantal uren onderweg 9 ½ u
   
  10.00u Prima geslapen. We hebben de mogelijkheid tot internetten, maar gezien het strakke reisschema kunnen we er niet te veel tijd aan besteden.
  14.30u Tambacounda.
  Tanken: 46 liter voor 25.000 CFA. 24.487km
  Helaas kunnen we nergens onze bankzaken regelen, er is geen automaat en de bank is gesloten. Hopen dat we in het volgende plaatsje Kédougou iets kunnen regelen.
  17.30u Een korte pauze in Park National Du Njokolo Koba. Een bijzonder genietmoment… met de stilte die we herkennen van onze reizen vorig jaar…
  Er is voor ons geen reden hier een aantal dagen door te brengen aangezien de dieren die hier zijn nauwelijks worden gezien.
 

19.00u Kédougou. Het is al donker, wat rijden in een dorp erg lastig maakt. Er is geen straatverlichting en de mensen zelf doen alles ook zonder licht. Daarbij houden ze geen rekening met het verkeer, ze steken over zonder op te letten. Aangezien je ze pas ziet in het licht van de koplampen kan je geen snelheid maken…tel daarbij op de gevaren die de vreemde capriolen van eigenwijze geiten en kippen opleveren…levensgevaarlijk!

  We hopen zo snel mogelijk het kampement te vinden dat aangeprezen is in de Lonely Planet.
  19.30u We hebben een stalker! De prime-minister en consorten achtervolgen ons! Deze keer is het echt vervelend want alle kampen zitten vol en bovendien is er een groot straatfeest (natuurlijk in het donker). Geen idee waarheen we kunnen gaan…nog los van het feit dat we bijna geen kant meer op kunnen vanwege de enorme drukte op straat
 

20.30u Kamp Nieriko. Simpele hutjes met simpele matrasjes maar met een enorme luxe; een douche. Top. Na een beetje zinloos te hebben doorgesukkeld reden we spontaan tegen dit kamp aan – ja, bijna letterlijk-. Een heerlijk bord spaghetti en dan de welverdiende nachtrust…Geen soldaten, geen beveiliging, geen minister! Ik denk niet dat hij ons hier kan vinden.

   
  Dag 83, Zondag 20 november Route Kédougou – Bandafassi – Segou - Dindéfello
   
 

Kilometerstand begin 24.717

  Kilometerstand eind 24.792
  Km vandaag 75
  Km totaal 10.518
   
  Vertrektijd 09.45 uur
  Aankomsttijd 17.30 uur
  Aantal uren onderweg 7 1/4
   
  07.30u Wat een nacht. Dwars door het matrasje heen voelden wij de houten balkjes waarop we lagen. Niet veel geslapen.
  08.30u Tijdens het ontbijt bekijken we hoe/waar we de komende dagen gaan doorbrengen. Het plan voor vandaag wordt Dindéfello, de zondagmarkt (35 km). Vervolgens naar de waterval, 2 km lopen vanaf Dindéfello. We worden gewaarschuwd voor de piste; deze is behoorlijk lastig. Pff, wij zijn wel wat gewend.
  11.00u Tot Bandafassi was de weg redelijk. Een brede rode zandweg met de gebruikelijke gaten om te ontwijken. Maar dan…we moeten afslaan en een veel smallere piste nemen.
  12.00u Niet te geloven dat deze piste op de kaart staat. Het is meer een veredeld karrenspoor en lijkt soms te smal voor onze auto. We moeten al onze geleerde kunsten in de praktijk brengen. Niet verwacht in het ‘echt' een riviertje via balken te moeten oversteken. Dit is beduidend spannender dan wanneer je dat onder begeleiding op een aangelegd grasveld ergens in Flevoland doet. De gemiddelde snelheid wordt teruggebracht tot 10km/u.
  13.00u Dindéfello, de markt. Dit plaatsje ligt in the middle of nowhere. En toch, er lopen al een aantal Toubabs (blanken) rond. Ik durf hier niet echt foto's te nemen. Ik heb geen zin in het gehassel eromheen. Mensen die je gelijk om cadeaus vragen. Op de markt zelf moeten we enige boodschappen inslaan; kolanoten en zeep. Om morgen bij de Bedik aan het stamhoofd te kunnen geven. Dit is gebruikelijk bij een bezoek.
  Na een korte wandeling over de kleine markt gaan we me een ‘gids', een jonge jongen, naar de waterval. De wandeling valt ons een beetje zwaar. Nu is het ook niet slim getimed om om 13.00u in de middag, wanneer de zon hoog staat, 2 km te wandelen. Maar de waterval maakt alles goed. Het water is ijs- en ijskoud! Bijna te koud…Ach wij Hollanders hebben altijd wel iets te klagen.
  18.00u De terugweg ging iets sneller. Wij kennen de weg inmiddels..Maar we zijn doodmoe.
  21.00u Slapen, in een ander hutje met hopelijk een beter matras.
   
  Dag 84, Maandag 21 november Route Kédougou – Ibel/Iwol – Salemata - Ethiolo
   
 

Kilometerstand begin 24.792

  Kilometerstand eind 24.878
  Km vandaag 86
  Km totaal 10.604
   
  Vertrektijd 09.30 uur
  Aankomsttijd 19.00 uur
  Aantal uren onderweg 8 ½
   
  07.30u Beter geslapen dan de nacht ervoor.
 

08.00u De auto in orde maken voor een derde persoon, een gids. Vandaag gaan we eerst naar de dorpjes Ibel/Iwol, waar de Bedik leven. We nemen de gids, zelf afkomstig uit Ibel, mee voor de extra informatie.

 

De dorpjes liggen op 22 km. van Kedougou. Na een uur rijden en vervolgens een zware bergbewandeling komen wij aan in Iwol. Dit dorpje heeft ongeveer 500 inwoners en bestaat uit traditionele “cases”. Het heeft een kerkje (er is een missionaris geweest) en er leven 5 families. Elke familie heeft een specifieke taak zoals dorpshoofd of ceremoniemeester (verantwoordelijk voor de gebruiken) of het onderhouden van de Baobab boom. Als een familie hoofd is van het dorp, blijft deze familie ook in die rol. Het gaat niet automatisch van vader naar oudste zoon maar de familie kiest iemand na het overlijden. Wij lezen en horen tijdens het overhandigen van de cadeaus dat het dorp gered is van de oorlog met Guinea (14 e eeuw) door het offeren van hun jongeren. Dit offeren heeft ervoor gezorgd dat het dorp werd beschermd door wespen. De overlevering heeft geleerd dat de wespen de soldaten uit Guinea met één steek konden doden. Na het overhandigen van de zeep, snoepjes en kolanoten kunnen wij het dorp verkennen met onze gids. Hier wordt weinig tot geen Frans meer gesproken. Alleen de kinderen en de ouderen zijn in het dorp. De rest is aan het oogsten. Je merkt dat het dorp al een beetje gewend is aan de Toubab. Ze zijn behoorlijk “commercieel”. Wanneer wij de immense grote Baobab boom bekijken, komt de verantwoordelijke man hard aangerend om 1000 CFA ( 1 ½ Euro) te vragen. Voor het bekijken van een boom notabene! Tijdens het foto's maken ontstaat er enige discussie tussen onze gids en de mensen. Zij willen nog meer cadeaus en/of geld. Waarop onze gids behoorlijk pissig reageert en uitlegt dat de cadeaus door het dorpshoofd verdeeld zullen worden. Hij vertelt ons later dat hij het belachelijk vindt dat ze steeds veeleisender worden. Gelukkig dat wij hem bij ons hadden, dit is toch een situatie waarmee wij niet zo makkelijk hadden kunnen omgaan.

  15.00u Wij rijden met z'n tweetjes door naar Salémata/Ethiolo, het hart van Bassari Country. Dit wordt een tocht van ongeveer 3 uur over een brede, rode zandpiste met de nodige gaten.
  16.00u Toch niet een heel brede piste…en wel erg veel gaten…maar wat is het hier mooi. Zo groen en heuvelachtig.. Het is jammer dat we ons zo moeten concentreren op de piste. Ik wil het liefst om me heen kijken en de natuur in me opnemen.
  18.00u Aankomst Salemata. Dat valt mee. Nu nog maar 7 km naar het dorp Ethiolo.
 

19.00u De befaamde laatste loodjes. Een uur over 7km gedaan! We moesten door hoog gras rijden. Uiteraard in het pikkedonker. Ik geef toe, de trip had niet veel langer hoeven duren….We zijn aangekomen bij ‘het kamp'. We zien vaag wat schimmen lopen en de contouren van hutjes staan. Ook hier gaat alles blijkbaar in het donker?!? Een vriendelijk en joviale man komt ons begroeten. Gelukkig, hij heeft nog plaats…Helaas is er geen bier. Sterker nog, er is geen ijskast. Er is geen elektriciteit of stromend water. Wij zijn nu officieel afgesloten van de wereld van 2005. Maar wat zijn wij toch goed voorbereid; uit ons eigen koelkastje halen wij een heerlijk ijskoud, welverdiend biertje. In het donker lopen we naar het midden van het kamp waar ‘het' allemaal gebeurt. Er liggen een aantal matrassen en er staan een paar stoelen in een kring, vermoed ik. Ha, dan komt er licht in de vorm van een petroleumlampje. Er zijn nog 4 andere blanken, fransen natuurlijk...

  19.30u Wat een ontvangst! Meneer Balingo, de eigenaar van dit kamp bij Ethiolo, je voelt dat dit een bijzondere man is. Je voelt dat dit een bijzondere plek is!
 

21.00u We hebben met z'n allen uit 1 grote pan gegeten. Het is een beetje wennen. Wij Toubabs scheppen de rijst met een lepel, de Bassari eten met hun hand. Zij knijpen de rijst samen tot een balletje, breken een stukje kip af en stoppen het vervolgens in hun mond. Gaat veel handiger dan bij ons…beetje knullig stoeiden wij met de kip en ons lepeltje…

 

Wat is het mooi om hier te zijn! En wij blijken enorme mazzel te hebben! Er is vanavond een feest ter ere van de binnengehaalde oogst. Geen toeristisch gelul, maar een echt eigen dorpsfeest en wij mogen erbij zijn!

 

23.00u Dit zijn de momenten die bijna niet te beschrijven zijn. Een feest met haar rituelen te mogen bijwonen…ongekend. Alles speelde zich af in het donker, helaas. Ik hoopte op een mooi kampvuur zodat het licht de mensen kon beschijnen. Maar ook zonder het licht kreeg je een mooi plaatje. Iedereen had zich in een kring verzameld en in het midden dansten de twee maskers. Zo worden ze genoemd. Het zijn natuurlijk twee mannen die maskers dragen, maar je mag ze niet zien als mensen. Het zijn de maskers die danken voor de goede oogst. Op het ritme van het klappen van de kinderen in de kring. Dit feest kan de hele nacht doorgaan. Het eind zullen wij door onze vermoeidheid niet halen.

  23.30u Nog even buiten liggen op een matrasje. Genieten van de hemel en haar sterren. Dankbaar voor deze avond.
   
  Dag 85, Dinsdag 22 november Route Ethiolo-Salémata-Ethiolo
   
 

Kilometerstand begin 24.878

  Kilometerstand eind 24.909
  Km vandaag 31
  Km totaal 10.635
   
 

07.30u Geheel tegen alle verwachtingen in hebben we heerlijk geslapen. We waren redelijk moe, maar dit is voor ons het eerste echte hutje met alle kieren en openingen. In de tent slaap je hoog boven de grond. Ik had verwacht en beetje angstig te zijn voor alle kruipende en krioelende kleine beestjes. Nergens last van gehad.

  09.00u Kleine persoonlijke opmerking; ik baal ervan dat mijn Frans niet beter is! Ik kan inmiddels een redelijke conversatie voeren, maar het moet niet al te ingewikkeld worden.
 

En we zijn continu omringd met franssprekenden. Ik word er stapelgek van! Ik moet steeds mijn best doen om gesprekken te volgen. En nu helemaal, met meneer Balingo. Een ongelooflijk interessant persoon. En een fantastische verhalenverteller. Waarvan ik de helft niet begrijp, bah bah bah!

   
 

12.00u Meneer Balingo neemt ons mee naar het centrale “plein” van Ethiolo. Ethiolo bestaat uit vijf wijken verspreid tussen de heuvels en telt ongeveer 2000 inwoners.

Om het plein staan een aantal hutten in groepjes bij elkaar. Dit zijn de hutten waar kinderen en jongeren worden voorbereid op het volwassen worden en Bassari zijn.

Een periode verspreid over de jaren tussen hun negende en hun 27 ste jaar (21 voor de vrouwen). Onderverdeeld in 3 fasen van zes jaren. Bij elke fase is een andere hut hun nieuwe verblijfplaats. Vanaf hun negende mogen ze namelijk niet meer bij hun ouders verblijven, maar slapen ze samen in de hutjes. De jongens van 15 tot 21 gaan gelijk op met de meisjes van 9 tot 15. De jongens van 15 tot 21 helpen bij het overbrengen van de gebruiken op de meisjes van 9 tot 15. Zij gaan samen door het hele proces totdat men het plein verlaat (mannen op hun 27 e en vrouwen op hun 21 e ) en zich vestigt in en om het dorp. Op hun vijftiende vindt bij de jongens de initiatie plaats. Aan de meisjes worden door de oudere vrouwen de tradities van het vrouwzijn bijgebracht. Dit gebeurt in de heuvels en is niet toegankelijk voor de mannen. Of er ieder jaar een initiatie is hangt af van een goede oogst en of er jongens van 15 jaar zijn. De initiatie vindt plaats eind April of begin Mei op een zondag. Elke vader dient zijn zoon aan te melden. De families van de te initiëren jongens dienen te zorgen voor een nieuwe hut rond het plein en op de dag zelf dient een haan per jongen geslacht te worden. Indien de haan “wit” is (gezonde ingewanden) zal de jongen goed door het ritueel komen. Mocht de haan “zwart” zijn dan kunnen de ouderen (ook gemaskerd tijdens het ritueel) het onheil nog afwenden. Nog geheel volgens de oude rituelen. De jongens moeten vechten tegen het masker afkomstig uit de heuvels. Na de initiatie zijn de jongens mannen geworden en “verhuizen” zij naar een ander gedeelte van het plein en kunnen in de komende jaren koppels gevormd worden. De mannen van 21 verhuizen naar de pas gebouwde hutten met hun metgezellin. 9 van 10 huwelijken ontstaan tijdens deze periode.

  Dit alles is zo ver weg van wat wij kennen maar in het gesprek met Balingo blijkt dat het allemaal past bij hun stijl van leven. Er is ook een goede controle via de oudsten van de verschillende groepen (met de mogelijkheid tot straffen) in samenwerking met de dorpsoudsten.
   
 

In de laatste jaren zijn de gebruiken aangepast aan het naar school gaan van de kinderen en de jongeren (men hoeft niet meer elke nacht in de hutten op het plein door te brengen). Verder is bijvoorbeeld de oude traditie van het “claimen” van een vrouw - voor haar geboorte- voor je zoon na aanbetaling niet meer in gebruik. Het wordt nog wel symbolisch gedaan. En o, ja er worden geen pythons meer gegeten…

  Hier zien we hoe de modernisering de ouderen voor problemen plaatst. Hoe om te gaan met het snel opdringende westerse leven dat aan de jongeren trekt.
   
 

Na deze rondleiding gaan we naar de markt van Salémata. Onderweg passeren we een schooltje en de leraar nodigt ons uit om een blik naar binnen te werpen. Hoe groot is het toeval, de leraar herkent ons van de boot in Gambia, naar Banjul…Later op de markt kopen wij schriften om aan dit schooltje te geven. Balingo neemt ons ook mee naar ‘het Casino'. Een locatie achteraf waar illegaal drank wordt verkocht. Wij proberen de palmwijn. Pfff, erg heftig! Vanaf vijf uur ‘s middags moet het hier gekkenhuis zijn…Ze komen van heinde en verre -dorpjes 15 km verderop - voor de koop en verkoop van alcohol. Lopend of met de fiets.

 

17.00u Na de nodige stunts met onze “tractor” komen we aan bij het dorpje Nangdar. Het dorpshoofd, pas 33 jaar, is een heel vriendelijk iemand. Je kunt je niet voorstellen dat je op die leeftijd de verantwoordelijkheid draagt voor 400 mensen. Het is geen baan van 9 tot 5 met de vrijheid van het weekeinde. Hier ben je voor het leven van deze mensen verantwoordelijk. Iedere dag. Jij moet met de oplossing komen wanneer bijvoorbeeld de oogst is mislukt. Hoe komt het dorpje dan aan voedsel en inkomsten. Een zware verantwoordelijkheid.

 

18.30u Terug bij Balingo thuis. Peter en ik halen ballonnen tevoorschijn voor de kinderen. Een mooi gezicht die kleintjes zo te zien genieten. We hebben met z'n allen de grootste lol. Zelfs de kleine meisjes komen tevoorschijn. Gelukkig. Het in namelijk opvallend dat contact met meisjes en volwassen vrouwen moeilijk is. Ze houden zich altijd op de achtergrond. Mannen en vrouwen doen hier bijna alles gescheiden. Een goed voorbeeld is het avondeten. De kinderen eten samen met de vrouwen. De mannen eten gezamenlijk ergens anders. Uitzondering wordt gemaakt voor de westerse vrouwen. Wij mogen uit dezelfde pan eten. Maar vanavond is er in ieder geval een klein verschil. De kleine meisjes zijn bij ons aanwezig. Ook na het eten komen ze terug. En zo liggen we met z'n allen ( de fransen zijn gelukkig weg, dus Peter en ik zijn de enige gasten) op matrasjes blaadjes te ‘lezen' die Peter en ik bij ons hebben. Waarbij Peter en ik vertellen over het Westen en haar rariteiten.

 

22.00u Na weer een hele mooie en bijzondere dag gaan we lekker slapen. We zijn al geheel gewend om alles in het donker te doen. En die ene krekel waarover ik struikel bij ‘het toilet' jaagt me ook geen angst meer aan.

   
  Dag 86, Woensdag 23 november Route Ethiolo - Tambacounda
   
 

Kilometerstand begin 24.909

  Kilometerstand eind 25.214
  Km vandaag 305
  Km totaal 10.940
   
  Vertrektijd 11.30 uur
  Aankomsttijd 18.00 uur
  Aantal uren onderweg 6 ½ u
   
  07.00u Voordat we terugrijden (helaas helaas) moeten we de auto nakijken. Vooral de radiator verdient extra aandacht vanwege het hoge gras waar we steeds doorheen moesten rijden. Met behulp van de luchtcompressor blaast Peter de vele pluisjes ertussen uit. Ik ben ondertussen nog meer foto's aan het maken. En spelletjes aan het spelen met de kinderen. Bah, ik wil hier helemaal niet weg.
 

10.30u Bij het ontbijt ontstaat een heel leuk en interessant gesprek met Balingo. Deze man heeft zoveel meegemaakt. Hij weet zo veel. En hij heeft ontzettend veel voor de dorpjes en haar mensen gedaan. Heel bijzonder. Peter en ik hebben moeite om op te staan en ons gereed te maken voor het vertrek.

 

11.30u Het afscheid was uitgebreid. Met absoluut hoogtepunt de gift van Balingo voor mijn vader. Wij hadden hem verteld hoe we elkaar hebben leren kennen en welke rol mijn vader hierin heeft gespeeld. Balingo heeft ons een masker meegegeven voor mijn vader. Als bescherming voor hem, omdat hij een bijzonder iemand is. Emo-toktok die ik ben…huilen natuurlijk. Zo lief van deze man!

 

14.00u Onderweg raken we niet uitgesproken over de laatste dagen. We hebben zoveel gezien en zoveel meegemaakt. Het Afrika dat je ziet in de mooie fotoboeken. Beelden die je ziet in documentaires. Liefdevolle en bijzondere mensen die nog zo anders in het leven staan. Wij mochten het meemaken, het ervaren. Dit is een absoluut hoogtepunt in onze reis.

  14.40u Kédougou. Tanken 15 liter, 8000 CFA. Kilometerstand 24.988
 

18.00u Hotel Oasis, Tambacounda. Weer de luxe van lichtknopjes, airconditioning en stromend water. Het hotel is erg lieflijk en heeft zelfs een zwembad.

 

20.00u Een uitgebreide menukaart. Wat een feest. Ach ja, we zijn het gewend. Natuurlijk is er bijna niks van de kaart…We kunnen nog net kiezen tussen een stukje kip en een stukje vlees. Alle mooie gerechten met vis staan er waarschijnlijk voor de sier..

  Maar na deze dagen maakt het ons allemaal niet uit. Zo lekker als de pasta van gisteren, die we met z'n allen uit dezelfde pan hebben gelepeld, kan voorlopig niks smaken.
  22.00u Slapen, na nog een even televisie hebben gekeken. Morgen de hele dag computeren. De foto's bekijken en klaarmaken voor de site. En heel belangrijk, de auto goed nakijken.
   
  Dag 87, Donderdag 24 november Tambacounda
   
 

Kilometerstand begin 25.214

  Kilometerstand eind 25.257
  Km vandaag 43
  Km totaal 10.983
   
 

09.00u Deze dag willen we productief doorbrengen. Tijdens het ontbijt verdelen we de taken. Peter moet vandaag naar de bank, geldzaken regelen. Dan de buitenkant van de auto wassen en vervolgens de binnenkant weer in orde maken…Ik moet de hele dag binnen zitten, achter de computer. We lopen ontzettend achter met het logboek. Bovendien hebben we heel veel foto's gemaakt de laatste dagen die ook bewerkt moeten worden. Kortom, druk druk druk.

 

11.00u “Bonjour, bonjour”, hoor ik een manlijke toubab in de deuropening roepen. Het is niet te geloven, maar daar staan Mark & Hilde, de twee Nederlanders die we in Marokko hebben ontmoet. Wat is het toeval toch groot. Onze wegen kruisen elkaar opnieuw. Zij hebben een heel andere route dan wij gevolgd, maar hier komen we weer samen.

 

17.00u Overbodig te melden, maar de productief geplande dag is lang niet zo productief geweest. We hebben gezellig bijgekletst met z'n allen. Hoewel Peter de nodige frustraties heeft gehad vandaag. Een echte Afrikaanse dag bij de bank. Hij is in totaal drie keer langs geweest. Iedere keer was de Enige persoon die verstand van zaken zou hebben, niet aanwezig. Dit betekent dat wij geen enkele CFA meer in ons bezit hebben. Zoals eerder vermeld, er zijn in deze stad geen geldautomaten. En natuurlijk is er maar 1 persoon werkzaam bij de bank die weet hoe je een travellercheque kan incasseren.

  Alle hoop is nu op morgen gevestigd.
  01.30u Dit was een heel gezellig avondje met andere Nederlanders en een Aussie, Andy. Een jongen uit Australië met wie M&H al een tijdje samen reizen. Ervaringen delen. Mooie gebeurtenissen, maar ook de ergernissen. Waar zij gelukkig ook last van blijken te hebben. De mensen die je maar voor één reden benaderen; Donnez moi, donnez moi.
   
 

Dag 88, Vrijdag 25 november Route Tambacounda – Kaolack -Tamba

   
 

Kilometerstand begin 25.257

  Kilometerstand eind 25.789
  Km vandaag 532
  Km totaal 11.472
   
 

Vertrektijd 11.30 uur

  Aankomsttijd 21.30 uur
  Aantal uren onderweg 10
   
 

07.30u M&H hebben aangeboden ons geld te lenen, dus Peter is met Mark naar de bank.

Ik probeer alsnog de foto's te bewerken, maar ook nu schiet het niet echt op.
 

10.00u Peter heeft de drie afgezet bij het busstation. Zij zijn nu op weg naar de grens met Mali. Wij moeten een plan de campagne verzinnen. We hebben inderdaad geld kunnen lenen van Mark, maar moeten waarschijnlijk een lange periode overbruggen zonder de mogelijkheid geld te kunnen pinnen…En dus nemen we de beslissing terug te rijden naar Kaolack. Een grotere stad in Senegal waar ze geldautomaten hebben. Deze actie is vergelijkbaar met in Amsterdam wonen en boodschappen doen in Parijs. Om 's avonds weer terug te zijn in Amsterdam.

  11.30u We zijn op weg naar Kaolack. De weg is gelukkig redelijk. Een brede geasfalteerde weg met uiteraard de bekende grote gaten. De gemiddelde snelheid ligt rond de 70km/u.
 

15.00u Kaolack. Gewapend met al onze bankpassen bestormen we de geldautomaat. Op de voor ons bekende veilige plekken in de auto verbergen we het geld. Vervolgens gaan we op zoek naar een supermarkt. Het idee is om de eerste week in Mali te kamperen in een National Parc, dus we willen lekkere dingen bij ons hebben. Als laatste nog een nieuwe autoverzekering afsluiten.

 

18.00u Terug naar Tamba. We realiseren ons dat een groot deel van de reis in het donker zal plaatsvinden. Altijd spannend.

 

21.30u We zijn terug bij het hotel, eindelijk. Het is zo vermoeiend in het donker te rijden. Het slechte wegdek. De niet-verlichte dorpjes die we passeren met alle bedrijvigheid in het donker. Maar zonder ongelukken zijn we aangekomen en mogen een welverdiend biertje drinken. Morgen vroeg opstaan, de auto nakijken voordat we afreizen richting Mali. Ja, morgen wordt weer een grensdag. Morgen verlaten we Senegal. En gaat het avontuur verder in land nummer 5, Mali. Wat gaan we daar meemaken?

   
 
  En toen gingen we naar Mali
Senegal
Zandvoort 30-08-'05
België 31-08-05
Frankrijk 31-08 - 11-09-'05
Spanje 11 - 23-09-'05
Marokko 23-09 - 10-10 / 08-03 - 08-06
West-Sahara  
Mauritanië 14 - 17-10-'05
Senegal 18-10 - 25-11-'05
Gambia 04-11 -10-11
Mali 26-11 - 18-12
Burkina Faso 19-12 -
Niger 25/26 - 31-12, 16-01 '06 - 18-02-'06 /
Benin 18-02 - 08-03-'06
Niger 10-06 - 26-06-'06
Tsjaad 06-06 - 30-06-'06
Kameroen 30-06 - 21-07-'06
Gabon 03-07 - 09-08-'06
Congo 23-07 - 09-08'06
DRC  
Angola 09-08 -
Namibië 09 -
Zambia  
Botswana  
Namibië 09 -
Zuid Afrika 02-11-'06 -13-04-'07
Mozambique 13-04 - 28-04-'07
Malawi 28-04-'07 -
Tanzania  
Kenya  
Ethiopië  
Djibouti  
Soedan  
Egypte  
Libië  
Tunesië