Ethiopië

Addis Abeba, 3 juli 2007

Route Nairobi – Addis Abeba via Lake Turkana 2.127km

Kenia:

Nairobi – Naivasha – Nakuru – Nyahururu – Rumuruti – Maralal – Baragoi – South Horr – Loiyangalalani (Lake Turkana) – North Horr – Sibiloi National Park – Ileret – Banya Fort

Ethiopië:

Omorate – Turmi – Dimeka – Key Afer – Jinka – Key Afer – Woyto – Konso – Arba Minch – Sodo – Kulito – Shashemene – Awassa – Shashemene – Debre Zeyt – Addis Abeba

Na het dorpje Rumuruti verandert de weg in een piste. De gemiddelde snelheid zakte gelijk terug naar 20km/u. Dit had ook te maken met het gezelschap waarin we verkeerde. Voor het eerst in deze trip reisden we samen met andere Overlanders. Niet vanwege de gezelligheid, sterker nog we kenden ze nauwelijks, maar vanuit veiligheidsoverwegingen. In deze periode van het jaar regent het veel waardoor het lastig is (soms onmogelijk) om via Lake Turkana te reizen. Pistes veranderen in verschrikkelijke modderpoelen, ‘black cotton soil'.

De banden zakken diep weg en worden als het ware vacuüm gezogen. De enige mogelijkheid hieruit los te komen is lieren. En dan blijkt één auto soms nog niet voldoende te zijn, zo hebben wij zelf ondervonden. Gelukkig reden we met drie auto's, twee Landrovers en één Toyota (drie keer raden wie er vast kwam te zitten…zo diep en vast dat beide Landrovers nodig waren). In de andere Landrover reed een Zuid-Afrikaanse familie, Ray – Erica en hun dochter Brown. In de Toyota een Duits- Zwitsers stel: Barbara & Karsten met hun hond Mali (waar zal dat hondje vandaan komen?).

De Zuid-Afrikanen hielden hun naam hoog en waren dus helemaal volgeladen. Twee(!) koelkasten en een zelfs een vriezer. Dit heeft als gevolg dat ze loodzwaar zijn en slechte pistes extreem voorzichtig en heel langzaam moeten rijden. En ook zij zijn, ondanks alle behoedzame stuurkunsten, een keer vastgeraakt in de modder.

Deze route is absoluut veel mooier dan de verschrikkelijke piste via Isiolo – Marsabit – Moyale, de ‘bekendere' weg van Nairobi richting Ethiopië. Vooral het gedeelte tussen Isiolo en Marsabit moet dramatisch zijn; greffelweg met diepe gaten. Vervolgens moet je in konvooi vanaf Marsabit naar de grens. Niet aanlokkelijk en voor ons was het reden genoeg om bij de twee andere auto's aan te sluiten.

Ruim tien dagen hebben we over deze route gedaan. Langzaam en weinig kilometers per dag, maar enorm genoten. 's Avonds bushcamp (=ergens in de middle of nowhere kamp opslaan). Dit is trouwens een hele gebeurtenis in Ethiopië waar gelijk het dichtstbijzijnde dorp op bezoek komt en niet meer weggaat! Tot onze grote irritatie, maar hiervoor waren we al gewaarschuwd door andere Overlanders. Soms vonden we een camping, al stelden die over het algemeen niet veel voor (gat in de grond als wc, ijskoud water als eventuele douche). In North Horr hebben we bij een NGO ons kamp opgezet.

Het bleek best leuk te zijn om even met andere mensen samen te reizen. Hoewel het niet zo gezellig is geworden als die twee weken met Marnix en Claire. Misschien dat het toch met ‘ons Nederlanders' te maken heeft.

Het noordelijke gedeelte van Kenia, bij Lake Turkana is nog echt ongerept. Het landschap roept wisselende gedachten op over isolement, verlatenheid, hitte, hel, depressie, eenzaamheid. Deze rotswoestijn is allesvretend, nietsontziend, leeg, dor en dood. Maar tegelijkertijd ook absolute schoonheid. Uitgestrekt zonder grenzen. Zwartbruine bergen, groen rollende vlaktes wisselen elkaar af. Vol leven en altijd boeiend. Ontzag voor de natuur en de mens die hier kan leven. Dit stuk land van o.a. de Turkana-stam wordt als een op zichzelf staande provincie/economie gezien. Weinig tot geen inmenging van de regering. Er heersen vaak ongeregeldheden tussen de diverse stammen die daar leven. En tot grote frustratie van de dominee van North Horr wordt er niet of nauwelijks ingegrepen door de overheid. Zo waren er drie weken voor onze komst uit een dorp 5000 geiten gestolen. Uit wraak zijn er vervolgens vijf mensen vermoord. Alles onder het ‘wakend oog' van de politie…

Het zuidelijke gedeelte van Ethiopië is bekend vanwege de nog traditionele stammen die daar leven. “Omo Valley” met onder andere de ‘Hamer' – ‘Bumi' – ‘Banna'- ‘Karo' mensen en de meest bekende stam de ‘Mursi' (borden in hun onderlip). Helaas hebben we de Mursi mensen niet in het echt gezien. Hiervoor moesten we het “Mago National Park” in onder begeleiding van een gewapende ranger. Dat wilden we niet en daarbij is het met Durban niet mogelijk. Toch hebben we niet het idee dat we iets gemist hebben. We hebben de markt bezocht in Dimeka en Key Afer waar we een dagelijks leventje van een aantal andere stammen even konden meemaken. Zoals de kleurrijke Hamer mensen en de schaargeklede Banna mensen. Deze stammen zijn te vergelijken met de (S)Himba's uit Angola en Namibië. Ook slechts gekleed in geitenvellen. Maar dan met meer schelpjes en kralen. Toerisme heeft al een beetje toegeslagen in deze omgeving en als je een foto wilt nemen dan vragen ze er geld voor, 1 of 2 Birr ( 1 euro= 11 Birr). Logisch dat ze dit doen, voort wat hoort wat.

We blijven waarschijnlijk nog een week of twee in dit land. Er is enorm veel te zien in het noorden van Ethiopië met steden als Aksum, Lalibela en Gonder. Dit land heeft heel veel historie en voor toeristen veel te bieden. Helaas is er een groot gedeelte van deze bevolking dat het rondreizen hier erg vermoeiend maakt. Sterker nog, een negatief gevoel achterlaat over het land. Kinderen hier zijn verschrikkelijk. Op straat, langs de kant van de weg en in de dorpjes. Ze bedelen en schreeuwen: “You you you” en “Money Money Money”. Ze kijken kwaad en gooien zelfs met stenen als je gewoon doorrijdt. Maar niet alleen de kinderen vertonen dit gedrag. Ook volwassen mensen schreeuwen naar ons. Verschrikkelijk irritant. En laten we alsjeblieft niet beginnen over de zielige arme mensen die honger lijden of een verschrikkelijk leven leiden. We hebben het hier over een gedeelte van de bevolking dat er redelijk tot goed gevoed uitziet. Met dit gedrag verpesten ze het voor zichzelf. Dit is niet de meest uitnodigende houding naar toeristen (en dat is toch echt een inkomstenbron voor dit land). En dan hun houding naar de dieren…De mishandeling van ezeltjes en paarden. Het is echt verschrikkelijk om te zien. Zwaargewonde, kreupele beesten die nog steeds karretjes moeten voort trekken. Met de zweep worden toegetakeld omdat het niet snel genoeg gaat. Hier zijn echt geen excuses voor! Gadver, ik moet soms letterlijk mijn ogen sluiten voor het geweld dat we langs de weg zien. Nee, we zijn niet onder de indruk van de mensen hier. Uitzonderingen natuurlijk daargelaten.

Maar goed, misschien dat dit negatieve beeld over de bevolking de komende twee weken verandert. Hoewel wij nog geen reizigers zijn tegengekomen die heel erg positief zijn over het gedrag van de Ethiopiërs…

   
Zandvoort 30-08-'05
België 31-08-05
Frankrijk 31-08 - 11-09-'05
Spanje 11 - 23-09-'05
Marokko 23-09 - 10-10 / 08-03 - 08-06
West-Sahara  
Mauritanië 14 - 17-10-'05
Senegal 18-10 - 25-11-'05
Gambia 04-11 -10-11
Mali 26-11 - 18-12
Burkina Faso 19-12 -
Niger 25/26 - 31-12, 16-01 '06 - 18-02-'06 /
Benin 18-02 - 08-03-'06
Niger 10-06 - 26-06-'06
Tsjaad 06-06 - 30-06-'06
Kameroen 30-06 - 21-07-'06
Gabon 03-07 - 09-08-'06
Congo 23-07 - 09-08'06
DRC  
Angola 09-08 -
Namibië 09 -
Zambia  
Botswana  
Namibië 09 -
Zuid Afrika 02-11 - 13-4-'07
Mozambique 13-04 - 28-4-'07
Malawi 28-4-'07 - 16-05-'07
Tanzania 16-05 - 14-06-'07
Kenya 14-06 - 03-07-'07
Ethiopië 03-07 - 18-07-'07
Djibouti  
Soedan 18-07-'07 -
Egypte  
Libië  
Tunesië