Zandvoort 30-08-'05
België 31-08-05
Frankrijk 31-08 - 11-09-'05
Spanje 11 - 23-09-'05
Marokko 23-09 - 10-10 / 08-03 - 08-06
West-Sahara  
Mauritanië 14 - 17-10-'05
Senegal 18-10 - 25-11-'05
Gambia 04-11 -10-11
Mali 26-11 - 18-12
Burkina Faso 19-12 -
Niger 25/26 - 31-12, 16-01 '06 - 18-02-'06 /
Benin 18-02 - 08-03-'06
Niger 10-06 - 26-06-'06
Tsjaad 06-06 - 30-06-'06
Kameroen 30-06 - 21-07-'06
Gabon 03-07 - 09-08-'06
Congo 23-07 - 09-08'06
DRC  
Angola 09-08 -
Namibië 09 -
Zambia  
Botswana  
Namibië 09 -
Zuid Afrika 02-11 - 13-4-'07
Mozambique 13-04 - 28-4-'07
Malawi 28-4-'07 - 16-05-'07
Tanzania 16-05 - 14-06-'07
Kenya 14-06 - 03-07-'07
Ethiopië 03-07 - 18-07-'07
Djibouti  
Soedan 18-07-'07 -
Egypte  
Libië  
Tunesië  

Gorilla's in de mist en Zandbergen in de duisternis (Kameroen, donderdag 13 juli – vrijdag 21 juli)

Natuurlijk was het geen mooi geasfalteerde weg zoals gezegd. Daar waren we ook niet vanuit gegaan. Maar dit? De weg tussen Yaoundé en Bertoua was de slechtste weg die we tot nu toe in Afrika hadden meegemaakt. De gemiddelde snelheid donderdag 13 juli was 38km/u!

Met onze behulpzame daad, een chauffeur van een omgevallen vrachtwagen terug te brengen naar het dichtstbijzijnde dorpje, waren we die dag helemaal niet opgeschoten. Meer dan een uur waren we aanwezig bij twee ruziënde vrachtwagenchauffeurs die elkaar de schuld gaven van het ongeluk. Wie echt schuldig was? Geen idee. Al die gasten rijden als gekken! De weg is dramatisch en ze rijden alsnog met een snelheid van 80km/u. Volgeladen met grote (en met groot bedoel ik echt groot) boomstammen. Onverantwoordelijk en levensgevaarlijk. Nog een reden voor ons om voorzichtig te rijden, want rekening houden met ander verkeer doen deze grote jongens ook niet.

We waren uitgegaan van anderhalve dag reizen voor National Parc Lobéke, maar dit werd uiteindelijk drieëneenhalve dag. De eerste nacht hebben we doorgebracht bij de gendarmerie van het dorpje Nkoteng - niet in de cel, maar kamperend voor het hoofdgebouw-. Leuke afwisseling in onze reis. Zondagmiddag (eindelijk) kwamen we aan in Mbambele. Hier konden we alles organiseren voor een verblijf in het park. Bij een kantoortje van het WNF werd een gids, een ecoguard (voor bescherming; een geweer met bouwjaar 1936) en twee dragers (kleine pygmee mannetjes) geregeld.

Met een Toyota van het WNF werden we de volgende dag in het park afgezet. We waren zo'n vier kilometer het regenwoud ingereden over een smal paadje. Hoewel het half één 's middags was leek het avond. De soms wel 50 meter hoge bomen en de lagere overhangende bomen en struiken zorgden ervoor dat de zonnestralen de grond niet bereikte. Een klein open grasveldje was het eindpunt voor de auto. Vanaf daar moesten we lopen. Steeds dieper het regenwoud in. De gids en de dragers laadden de auto uit. Eentje nam de grote rugzak met twee matrasjes. De ander nam de tas met water en proviand op het hoofd. Het is absoluut verwonderlijk hoe die kleine kereltjes zoveel kilo's op het hoofd kunnen meesjouwen. De ecoguard controleerde voor een laatste keer zijn geweer, Peter pakte zijn eigen rugzak en ik had de verantwoordelijkheid over de beide camera's. Over drie dagen zou de auto ons hier weer komen ophalen. Een gevoel van opwinding ging door me heen.

National Parc Lobéke is sinds 2001 een beschermd park waar o.a. olifanten, buffels, diverse antilopen, meerdere aapsoorten leven en voor ons het doel van dit bezoek; de gorilla's. Het bijzondere van dit park is dat toeristen zijn toegestaan, maar het er nog niet echt op gericht is. Wat betekent dat er weinig infrastructuur en faciliteiten aanwezig zijn, in tegenstelling tot de meeste parken zoals in Kenia, Tanzania of Zuid-Afrika. We liepen ook niet over aangelegde paden maar moesten vaak onze eigen weg vinden. Tenminste, onze gids moest de juiste weg vinden. Waarbij hij soms honderden meters lang een doorgang moest creëren door met zijn kapmes takken en struiken weg te kappen. Maar het grote feest was iedere keer wanneer we bij een riviertje aankwamen…want geen infrastructuur betekent ook geen bruggetjes. Dus steeds opnieuw op zoek naar dikke takken om zo iets van een brug te fabriceren, of er in ieder geval voor te zorgen dat je niet tot je knieën in het water staat. We hebben zelfs een riviertje overgestoken zittend op de rug van de gids, arme jongen.

Na ongeveer 7km lopen kwamen we aan bij een kleine savanne. Een open veld waar ze een platform hebben gebouwd als uitkijkpunt en tevens plaats om te overnachten. De moeite die we tijdens het lopen hadden gedaan om niet nat te worden was tevergeefs geweest. De laatste 300 meter naar het platform was een modderpoel waar we soms tot kniehoogte in wegzakten! Wat een grap. Voor mij was het niet een heel groot drama aangezien ik hoge leren laarzen droeg. Maar arme Peter. Zijn goede bergschoenen kwamen niet hoger dan zijn enkels… Enigszins geïrriteerd kwamen we aan bij het onderkomen voor de komende nachten. Een soort hutje op een platform waardoor het niet nodig was een tent op te zetten. En hoewel het niet meer was dan vier houten muurtjes en een dak werden we weer helemaal blij. Natte schoenen werden uitgedaan en we installeerden ons voor ‘ons' huisje; We zaten midden in een regenwoud. Na weken woestijn te hebben ervaren, mochten we nu een regenwoud ontdekken. Dit is zo ongekend. Dit is zo bijzonder (foto 5 en foto 6).

Die avond hebben we verwachtingsvol naar een lege savanne zitten turen. Het is bekend dat de dieren, inclusief de gorilla's, hier vanaf een uurtje of vijf komen. Maar helaas, niet deze avond…Het was een speeltuin voor de vogels maar geen enkele viervoeter liet zich zien. Na een heerlijke maaltijd van spaghetti en sardines zijn we om half negen gaan slapen. Een angstaanjagend hard gebrul van een gorilla gaf aan dat ze er waren. Misschien is morgen onze geluksdag?

Dinsdagochtend werden we om vijf uur wakker. Vol spanning brachten we de eerste uren in stilte door. Tevergeefs wachtend op gezelschap. Rond tien uur gingen we op pad. Die dag hebben we ongeveer 20 km gelopen. Struinend door het oerwoud. Genietend van haar schoonheid. Het was apart om te merken dat we allebei absoluut geen angst of bezorgdheid voelden. Geen angst voor slangen, spinnen of griezelige insecten. Dat is een beeld dat ik een beetje had over het regenwoud. Natuurlijk zijn ze er, maar je staat er niet bij stil. Bij het uitrusten tussendoor kijk je waar je gaat zitten; of er geen mieren zijn. Maar je bent niet continu bezig met het checken van de omgeving. Je kijkt, ervaart en geniet… Helaas ook vandaag geen gorilla's. Wel een ander aapsoort, de Colobus monkey (zwart wit) en een andere aapsoort waarvan ik tot grote schaamte moet toegeven dat ik de naam niet meer weet… Die avond was als de avond ervoor. Starend naar een wederom lege savanne en spaghetti met sardines. Wat een topdag. Wat ontzettend mooi en bijzonder om hier te zijn.

Woensdagochtend werden we om half vijf wakker gemaakt door de gids. Eindelijk was er teken van leven op onze savanne; Bongo's. De grootste en zwaarste antilope dat in het regenwoud leeft. Wat een manier om je dag te beginnen. Wakker worden met dit uitzicht. Deze ochtend vertrokken we om half zeven voor een laatste poging om gorilla's te zien. Na drie uur lopen nog steeds geen spoor. Hoewel ik mezelf voorhield niet teleurgesteld te zijn, kon ik het gevoel toch niet onderdrukken. Natuurlijk realiseerde ik me hoe uniek het is om een paar dagen in een regenwoud te kunnen doorbrengen, maar toch. Mijn hoop om gorilla's in vrijheid te mogen zien…afin, je kunt de natuur niet sturen. Gelukkig maar.

In een straf tempo liepen we terug naar het basiskamp. Ieder van ons in zijn eigen gedachten.

Plotseling pakte de gids me beet en trok mij mee. Vervolgens hoorden we het herkenbare harde gebrul van een mannetjesgorilla. De gids wees schuin omhoog en we zagen nog net hoe zeven gorilla's hoog in de bomen alle kanten op verdwenen. De gids rende vooruit en in wilde opwinding renden wij achter hem aan. Blind waar we liepen, ogen gericht op de boom waar nog één gorilla in was achtergebleven. Worstelend door dichtbegroeide struiken, half struikelend over omgevallen bomen. Adrenaline gierde door het bloed. We zagen gorilla's.

Eén gorilla was niet snel genoeg geweest om te ‘ontsnappen' en zat nog in de boom. Het was egoïstisch van ons, maar we bleven onder die boom staan. Ongeveer 30 meter boven ons zat een gorilla die in vrijheid leeft. Het was een vrouwtjesgorilla en als poging ons te intimideren roffelde ze op haar borst. Mijn hersenen functioneerden niet meer en ik bedacht dus ook niet om de filmcamera te pakken. Met een helderheid van geest -zoals altijd- pakte Peter de camera. Onze gids die vaak filmt in opdracht van het WNF nam de camera over en heeft mooie beelden gemaakt (er zijn geen foto's ) . Hier stonden we nu, op onze laatste dag mochten we toch gorilla's in de natuur zien. Misschien een overdreven reactie, maar dit besef leidde (bij mij) tot tranen. Die woensdagmiddag verlieten we het park met een bijzonder gevoel. Het waren maar drie dagen, maar met een intensiteit die ons altijd zal bijblijven.

Donderdagochtend besloten we terug te rijden naar Yaoundé omdat men ons had gewaarschuwd dat het lastig was via het noordelijk gedeelte van Kongo, Gabon in te komen. - We moesten een rivier oversteken waarvan het niet bekend was of het pontje nog werkte…-

Bovendien bleek dat wij op de heenreis een verkeerde weg hadden genomen en er een betere piste is tussen Yaoundé en Bertoua.

Aldus reden wij die donderdag in één keer terug. Hoewel het niet zonder ongelukken is geweest. En deze keer waren wij zelf het slachtoffer. Zo rond acht uur 's avonds werden we blij verrast met een verbetering van de piste. Hij was twee keer zo breed en zonder diepe gaten. Verheugd drukte Peter het gaspedaal in haalden wij een snelheid van 80km/u. Het grote licht zorgde ervoor dat we goed zicht hadden. Tot dat ene moment…Voor een tegenligger deed Peter even het grote licht uit om het iets later weer aan te doen. In een paar luttele seconden gebeurde het. Het grootlicht ging aan en gevangen in de lichtbundel was een metershoge zandberg. Het was te laat om nog te remmen of uit te wijken. In een reflex greep me ik vast aan het plafond. Het enige wat Peter nog kon doen was tegensturen om het risico van kantelen te verkleinen. In volle snelheid raakten we de berg. Maar door Peters snelle reactie vlogen we langszij van de berg af en bleven overeind. De schade is gelukkig beperkt gebleven. Alleen wat blikschade aan de rechtervoorkant. De extra verstevigde bumper heeft de grootste klap opgevangen. Met de motor was alles nog in orde. Ook met onszelf was er niks aan de hand. Ik heb een beetje last van schouder en onderrug maar geen drama. Het had allemaal veel erger kunnen zijn.

Dit was nu weer typisch Afrika. Sorry dat ik het zo plaats. Maar die brede piste was zonder enige waarschuwing gehalveerd tot de helft. Die zandberg was de eerste van een honderden meterslange aaneenschakeling van zandbergen die op onze weghelft waren geplaatst…En nogmaals, geen enkel waarschuwingsbord. Terug in Yaoundé hebben we voor de zekerheid de auto laten nakijken en een beetje laten uitdeuken. Het dak is ook iets gedeukt/verzakt aan de rechterkant, maar dat hebben we voor nu zo gelaten.

Het is vandaag dinsdag 25 juli en we bevinden ons inmiddels in Libreville, Gabon We zijn over de evenaar geweest, maar nu weer terug op het noordelijk halfrond….

Het is nog onbekend wat we hier willen bezoeken. We zijn de Lonely Planet kwijtgeraakt en proberen nu via het internet en een net aangeschaft boekje over Gabon iets meer over het land te weten te komen. Onze eerste doel is om voor de komende dagen een aangenaam plekje te vinden en onze ervaringen van Kameroen te laten bezinken. Wat een geweldig land! Het is zo ontzettend jammer dat je nog te vaak leest over de corruptie binnen dit land. Al die negatieve verhalen over de corrupte agenten. We hebben ruim drieëneenhalve week rondgereisd zonder problemen. Sterker nog, ook de politieagenten waren warme, vriendelijke en goedlachse mensen. Dat laatste is iets wat ons heel erg bijblijft. Naast de schoonheid van het land, de bevolking; Vriendelijk, warm en open. Met een glimlach zo oprecht dat het je raakt tot in het diepste van je ziel.

   
Kameroen