Zandvoort 30-08-'05
België 31-08-05
Frankrijk 31-08 - 11-09-'05
Spanje 11 - 23-09-'05
Marokko 23-09 - 10-10 / 08-03 - 08-06
West-Sahara  
Mauritanië 14 - 17-10-'05
Senegal 18-10 - 25-11-'05
Gambia 04-11 -10-11
Mali 26-11 - 18-12
Burkina Faso 19-12 -
Niger 25/26 - 31-12, 16-01 '06 - 18-02-'06 /
Benin 18-02 - 08-03-'06
Niger 10-06 - 26-06-'06
Tsjaad 06-06 - 30-06-'06
Kameroen 30-06 - 21-07-'06
Gabon 03-07 - 09-08-'06
Congo 23-07 - 09-08'06
DRC  
Angola 09-08 -
Namibië 09 -
Zambia  
Botswana  
Namibië 09 -
Zuid Afrika 02-11 - 13-4-'07
Mozambique 13-04 - 28-4-'07
Malawi 28-4-'07 - 16-05-'07
Tanzania 16-05 - 14-06-'07
Kenya 14-06 - 03-07-'07
Ethiopië 03-07 - 18-07-'07
Djibouti  
Soedan 18-07-'07 -
Egypte  
Libië  
Tunesië  

Cape Maclear, 6 mei 2007

We zijn al acht dagen in Malawi. En de stemming is nog steeds relaxed en ontspannen. Vorige week hebben we vijf dagen in Lilongwe doorgebracht. Niet omdat de hoofdstad van Malawi zo bruisend is. Maar we zijn blijven ‘hangen' vanwege de gezelligheid van “Mabuya Camp”. Voorheen Kiboko Camp en eigendom van twee Nederlanders, maar sinds een paar maanden overgenomen door Tom en Janey. Een enthousiast stel dat dezelfde route als wij naar beneden hebben gereden. Maar dan met meer luxe en ruimte; in een fantastische Unimog. Ha, met enige jaloezie hebben wij hun huisje bekeken; het ruime bed, het keukentje, de inklapbare tafel met twee banken (makkelijk om te zetten in een extra bed), de ruime opbergkasten. Zelfs de hond had zijn eigen slaapplaats. Ja, zo'n Unimog is toch wel erg gaaf. Alleen de snelheid, of anders gezegd het reistempo, ligt een stuk lager. De maximumsnelheid is 70km per uur. Maar aan de andere kant, een forse regenbui maakt hun niet gek. Zij duiken achterin, zetten een kop thee, kijken een filmpje of leggen een kaartje. Wij hebben dan niet veel mogelijkheden voor vermaak…Gelukkig hebben we nog niet veel regen gehad. (Hoewel in de afgelopen weken er al meer regen is gevallen dan tijdens onze reis naar beneden. Daarbij begint het regenseizoen binnenkort in Tanzania en Kenya…)

In ieder geval hadden wij het reuze naar ons zin bij Tom en Janey. En niet alleen wij. Ook Durban vermaakte zich prima. In Alfie en JJ (de honden van T&J) had hij weer twee nieuwe vriendjes gevonden. Verder vonden wij het ook leuk om andere reizigers tegen te komen, andere ‘Overlanders', om ervaringen mee te delen. Grappig hoe we daar op de heenreis helemaal geen zin in hadden. We wilden het eerst zelf ervaren; alleen de Afrikaanse sfeer opdoen. Zonder het gevoel te hebben van de ‘toerist' die in het gezelschap van een grotere groep rondreist en wanneer het te moeilijk wordt, de veiligheid van de anderen op kan zoeken. Maar nu vinden we het juist gezellig. En interessant. De gesprekken met anderen die door dit continent reizen. De verschillende meningen over ‘Afrika'. Het laatste is niet zo gemakkelijk; proberen een mening te vormen over dit continent. Wat er gebeurd is in het verleden, de invloed die de geschiedenis heeft op het heden en de toekomst. Het (vaak misplaatste) schuldgevoel van de blanken. Thema's die als een rode draad door onze reis heenlopen. We lezen er veel over en natuurlijk hebben wij onze eigen observaties. Waarbij we ons altijd bewust (moeten) blijven van het feit dat wij Westerlingen zijn. Dat wij alles door onze eigen gekleurde bril meemaken en ervaren.

Het zijn trouwens niet alleen reizigers die we hebben ontmoet. Ook de ontwikkelingswerker met verlof doet Mabuya Camp aan. Zoals een verpleegster uit Australië, die in een kamp tegen de grens van Zambia, haar best doet om de strijd tegen Malaria aan te gaan. Een lief vrouwtje van 64 jaar die besloten had, nadat de kinderen het huis hadden verlaten, zelf iets avontuurlijks te ondernemen. Nog nooit eerder in Afrika geweest, reist ze nu alleen met het openbaar vervoer door Malawi. En laten we eerlijk zijn; het openbaar vervoer in Afrika is iets anders dan in westerse landen. Iedereen kent inmiddels het beeld van de busjes waarin plaats is voor 15 mensen, maar die worden volgestouwd met 30 man. Als je mazzel hebt zit je bij het raam, zodat je nog iets van frisse lucht meekrijgt. Maar het blijft afzien om als een sardientje vervoerd te worden over wegen zonder asfalt. Lange afstanden moeten afleggen over zandwegen met diepe gaten die lang niet allemaal te ontwijken zijn.

Samen met haar en een dierenarts uit de VS heb ik lange gesprekken gevoerd over hoe de mensen hier leven. En over de strijd tegen AIDS. De ontkenning van het bestaan van deze ziekte door de meeste mensen. Het interessante was de verschillende invalshoeken die beide vrouwen hadden. De dierenarts was harder in haar opvattingen; het ‘wie niet wil luisteren moet maar voelen' concept. De verpleegster heeft meer geduld; ‘Educatie is het meest belangrijke om dingen te kunnen veranderen. Om mensen te stimuleren zelf na te denken en verantwoordelijkheden te kunnen nemen. Helaas is goede scholing nog lang niet genoeg aanwezig.' Zware gesprekken over moeilijke (en tot nu toe onoplosbare) onderwerpen.

Maar natuurlijk hebben we ook de leuke gesprekken. De uitwisseling van leuke momenten. Of indrukwekkende verhalen. Zoals de twee Belgen die te voet door Afrika reizen. Sinds maart zijn ze onderweg. Gemiddeld lopen ze 30km per dag! In de paar dagen dat zij ook in het kamp zijn hebben ze besloten een auto te kopen. Het is uiteindelijk toch te zwaar gebleken. Door de vermoeidheid raken ze sneller geïrriteerd en kunnen niet meer de warmte van de mensen waarderen. Het continue vragen om cadeaus en snoepjes van de bevolking is hun te veel geworden. Want ook al zijn ze te voet en kunnen ze niet veel meedragen, voor de mensen hier zijn ze ‘blank' en dus rijk. Er wordt steeds van ze verwacht dat ze toch iets kunnen geven wanneer ze door een dorpje lopen en de tijd nemen om uit te rusten.

Het klinkt heel romantisch (en erg dapper) om te voet door Afrika heen te trekken. Maar inmiddels is voor ons die romantiek verdwenen en geven wij ze groot gelijk om een auto te kopen.

Tijdens dit schrijven zijn we in Cape Maclear. Een strand aan het meer van Lake Malawi. Na een week te hebben gekampeerd in Lilongwe, zitten we hier in een huisje. Gezelliger voor Durban. We doen niet veel; beetje lezen, wandelen, met de hond spelen of zwemmen. Ondanks de aanwezigheid van de ziekte Bilharzia zwemt iedereen in het meer. De enige maatregel die je kan nemen is het slikken van pillen, zes weken nadat je in het meer bent geweest. Als je Bilharzia hebt opgelopen (hele kleine kans) wordt je enorm ziek, maar de pillen vernietigen de bacterie. Als er niks aan de hand is merk je niks na het slikken van deze pillen.

En nog steeds voelt het als vakantie. Misschien vreemd om het zo te beschrijven; voor velen zal onze reis overkomen als een hele lange vakantie. Maar wij ervaren dat niet als zodanig. Althans niet de reis naar beneden. Voor ons was het een manier van leven geworden. Weliswaar zonder de druk van móeten werken en móeten presteren. Maar het was ook niet te vergelijken met een paar weken vakantie. En nu, al vanaf het moment dat wij Kaapstad hebben verlaten, is alles veel eenvoudiger. Natuurlijk is reizen in Zuid-Afrika een stuk simpeler dan in een land als bijvoorbeeld Gabon, of Angola. Overal vind je plekken waar ze B&B hebben of mooie plaatsen om te kamperen. Maar ook in Mozambique en nu in Malawi krijg je het idee dat het land al veel meer op toerisme is ingesteld. Niet de grote chartervluchten met duizenden toeristen, maar overal vind je eenvoudige accommodaties en goed onderhouden kampementen. Je kan wel zeggen dat het aan deze kant van Afrika een stuk minder avontuurlijk is, of misschien is spannend een beter woord, om rond te reizen (althans tot nu toe…). Maar daarom zeker niet minder aantrekkelijk!

Malawi