>
Zandvoort 30-08-'05
België 31-08-05
Frankrijk 31-08 - 11-09-'05
Spanje 11 - 23-09-'05
Marokko 23-09 - 10-10 / 08-03 - 08-06
West-Sahara  
Mauritanië 14 - 17-10-'05
Senegal 18-10 - 25-11-'05
Gambia 04-11 -10-11
Mali 26-11 - 18-12
Burkina Faso 19-12 -
Niger 25/26 - 31-12, 16-01 '06 - 18-02-'06 /
Benin 18-02 - 08-03-'06
Niger 10-06 - 26-06-'06
Tsjaad 06-06 - 30-06-'06
Kameroen 30-06 - 21-07-'06
Gabon 03-07 - 09-08-'06
Congo 23-07 - 09-08'06
DRC  
Angola 09-08 -
Namibië 09 -
Zambia  
Botswana  
Namibië 09 -
Zuid Afrika 02-11 - 13-4-'07
Mozambique 13-04 - 28-4-'07
Malawi 28-4-'07 - 16-05-'07
Tanzania 16-05 - 14-06-'07
Kenya 14-06 - 03-07-'07
Ethiopië 03-07 - 18-07-'07
Djibouti  
Soedan 18-07-'07 -
Egypte  
Libië  
Tunesië  

Opnieuw Marokko!? (Woensdag 15 maart 2006)

   
 

Toegegeven, als je met een auto door Afrika gaat reizen kan je het onverwachte verwachten, maar dit? In mijn wildste fantasieën had ik dit niet kunnen bedenkenÖ

  Het is allemaal begonnen met een speciale ontmoeting in een verafgelegen woestijndorpje in Niger. Herinneren jullie nog onze kennismaking met Niger, tussen kerst en oud&nieuw? Tijdens die reis naar het Aïrgebergte heeft Afrika niet alleen haar schoonheid laten zien, maar had zij nog een andere verassing voor ons in petto; de kennismaking met Michael Kirtley. Een Amerikaanse schrijver (voormalig journalist voor o.a. Times, Newsweek, National Geographic) die bezig is met het realiseren van een Amerikaans-Marokkaanse filmproductie.
 

En zo was ik midden in de woestijn aan het brainstormen over een romantische komedie. Met grote gevolgen zou blijken. Tijdens onze Ďrustperiode' in Agadez, terwijl Peter druk bezig was met ons blokkenmonster, had ik meerdere keren contact met Michael. Met de typisch Afrikaanse internetmogelijkheden (alleen geschikt voor mensen met veel, heel veel geduld) waren wij ideeën aan het uitwisselen m.b.t. zijn film. Dit was een leuke afwisseling in onze reis en tegelijkertijd een bizarre ervaring. Hier zit ik in een woestijnstadje in Niger te communiceren over een Amerikaans/Marokkaanse speelfilm met een Amerikaan in Washington. Maar het bizarre is niet opgehouden. Michael vertelde mij dat de dingen die ik geschreven had waren gelezen door een aantal potentiële investeerders die erg onder de indruk waren van mijn aanvullingen. Het gaat zelfs zo ver dat niemand minder dan BILL COSBY stukken van mij heeft gelezen. Dit alles heeft er bij Michael toe geleid dat hij mij heeft gevraagd om het filmverhaal samen met hem te schrijven. Ongelooflijk! Vorig jaar had ik besloten mijn carrière tijdelijk on hold te zetten en nu bevond ik me in de situatie waarin een kans werd geboden om èn te acteren èn te schrijven. Hoe vreemd zit het leven in elkaar?

 

Maar dit nieuwe avontuur aangaan heeft grote gevolgen voor de droom van Peter en mij; onze reis door Afrika. Na de eerste roes van opwinding en enthousiasme voelde ik mij verscheurd. Twee dromen die realiteit kunnen worden maar met een hele slechte timing. Nog nooit zijn de consequenties van het maken van een keuze zo duidelijk aanwezig geweest. Eén ding was gelijk duidelijk, wat er ook gebeurt, het is alleen een bijzondere ervaring wanneer Peter en ik dat samen delen. In Niger hebben we er meerdere gesprekken over gevoerd. We besloten samen dat het de moeite waard zou zijn naar Marokko af te reizen om uit te vinden in hoeverre dit verhaal een kans van slagen heeft. De afspraak is dat we pas een definitieve beslissing nemen wanneer we een beter beeld hebben van dit project. Is het de moeite waard onze reis tijdelijk uit te stellen, of vliegen we alsnog terug naar Niamey waar we ons blokkenmonster hebben achtergelaten bij Maurice en vervolgen we onze reis.

 

Nu zijn we hier, in Marokko. Na twee heerlijke vakantieweken aan het strand van Benin zijn we afgelopen vrijdag in Casablanca aangekomen. Terwijl we landden werd ik overspoeld door gevoelens van twijfel. We waren terug in de civilisatie. Netheid en orde. Keurig georganiseerde akkers, strak geasfalteerde snelwegen, hysterisch rijdende auto's, grote dichtbevolkte stedenÖ Wat doen we hier? Waarom doen we dit? Waarom zijn we weggaan uit het ruwe pure gedeelte van Afrika en teruggegaan naar de ĎWesters-Arabische' wereld?

  Het is vandaag woensdag en we bevinden ons in Marrakech. Vanaf het moment dat het vliegtuig landde staat onze wereld op zijn kop. We worden door iedereen behandeld alsof we beroemdheden zijn. Niets is goed genoeg voor ons. Slapen in de mooiste 5 sterrenhotels, dineren in de fijnste restaurants, uitgaan in trendy loungeclubs en uitnodigingen voor de meest decadente feesten. Nog nooit is een verandering van omgeving zo extreem geweest; het minimale leven in de woestijn van Niger naar champagne in de meest hippe tent van Marrakech. Ons tentje op het dak is inmiddels ingewisseld voor een romantische riad in de medina. En ondertussen ontmoeten we allerlei bijzondere mensen uit de hogere kringen van Marokko. Al beslissen Peter en ik dat we verder gaan met onze reis, dit is een heel bizar en niet te verzinnen avontuur. Maar we zijn nog steeds in Afrika, het is nog steeds The African Way.
   
Marokko
Rabat-Visumaanvraag-Casablanca
 
Fès-de Medina
 
Marrakech, de betovering
 
Onze eerste piste en de Marokkaanse Woestijn
 
Opnieuw Marokko!?
 
Het einde, maar ook Opnieuw beginnen