>
Zandvoort 30-08-'05
België 31-08-05
Frankrijk 31-08 - 11-09-'05
Spanje 11 - 23-09-'05
Marokko 23-09 - 10-10 / 08-03 - 08-06
West-Sahara  
Mauritanië 14 - 17-10-'05
Senegal 18-10 - 25-11-'05
Gambia 04-11 -10-11
Mali 26-11 - 18-12
Burkina Faso 19-12 -
Niger 25/26 - 31-12, 16-01 '06 - 18-02-'06 /
Benin 18-02 - 08-03-'06
Niger 10-06 - 26-06-'06
Tsjaad 06-06 - 30-06-'06
Kameroen 30-06 - 21-07-'06
Gabon 03-07 - 09-08-'06
Congo 23-07 - 09-08'06
DRC  
Angola 09-08 -
Namibië 09 -
Zambia  
Botswana  
Namibië 09 -
Zuid Afrika 02-11 - 13-4-'07
Mozambique 13-04 - 28-4-'07
Malawi 28-4-'07 - 16-05-'07
Tanzania 16-05 - 14-06-'07
Kenya 14-06 - 03-07-'07
Ethiopië 03-07 - 18-07-'07
Djibouti  
Soedan 18-07-'07 -
Egypte  
Libië  
Tunesië  

Het einde, maar ook Opnieuw beginnen (Vrijdag 2 juni 2006)

   
 

De Marokkaanse droom is over. Teleurstelling natuurlijk, maar ook trots en triomf. De droom die ons terugbracht naar Marokko, het verwezenlijken van een Amerikaans/Marokkaanse speelfilm is uitgelopen op een nachtmerrie. Met Michael als de grote kwelgeest. Zijn manipulerende spelletjes, zijn leugens en bedrog en zijn opstelling waar zelfs een klein kind volwassen bij lijkt. Voor ons was een paar weken geleden deze heksenketel te ondoorzichtig geworden. Niet compleet naïef hadden wij in de eerste weken al onze bedenkingen, maar het idee achter de film zorgde er steeds opnieuw voor om het vol te houden. Met de komst van Abel als producent dachten wij toch een team te kunnen neerzetten. Zijn contacten en ervaring in Marokko. De medewerking van belangrijke Marokkaanse persoonlijkheden. De samenwerking met anderen. Het bood opnieuw perspectief. Er ontstond een kleine groep mensen die iets wilden creëren vanuit een ideële gedachte. Die ene storende factor, genaamd Michael, zouden wij samen kunnen onderdrukken. Helaas, de leugens door Michael verspreid over wie er wat schreef, of directer gezegd, zijn leugens dat hij de enige was die aan het script schreef. Dat was voor mij de doodsteek. Zijn zoon en ik zijn de enige twee geweest die aan het script werkten. Maar volgens Michael was onze input slechts adviserend. Het daadwerkelijke schrijven kwam van zijn hand. Een man die zelfs zijn eigen zoon verloochentÖHoe ver moeten wij verdwijnen in zijn doolhof van leugens. Hoe waakzaam moeten wij blijven in dit project om niet ondergesneeuwd te raken door een zakenpartner. En dat terwijl bij het maken van een film er al genoeg beren op de weg liggen. Het idee achter deze film blijft mooi, maar de opofferingen om dit te verwezenlijken waren te groot. Het leek te mooi om waar te zijn, twee dromen die gelijktijdig waarheid werden. Het wàs te mooi om waar te zijn. Maar er is geen spijt.

   
 

Voor onze terugkeer waren we het samen eens. De reis naar Marokko zou een nieuw avontuur zijn. Werken aan een speelfilm. Maar ook werken in Marokko. Wonen in Marokko Ėzij het voor een korte periode- dit alles zou onderdeel zijn van The African Way. Uiteraard zijn er waarschuwingen geweest van anderen. Dat we moesten oppassen niet gebruikt te worden. Opmerkingen dat het nooit zo werkt. Dat het te mooi klonk en dus te simpel was. Ze hebben gelijk gehad. In dat opzicht.

 

Want zonder dit avontuur hadden wij nooit hele mooie mensen leren kennen. Dr. Knidiri bijvoorbeeld, Andre Azulé of onze nieuwe vrienden Patti, Abel en Marie-Cappucine. Zonder dit avontuur hadden wij nooit de schoonheid van Marokko op een nieuwe manier kunnen ervaren. De gastvrijheid en de vriendelijkheid van de mensen. De warmte waarmee zij ons hebben ontvangen. In een land wonen geeft altijd iets anders dan wanneer je als bezoeker slechts langs rijdt. We hebben genoten. In zoveel opzichten.

 

 

  Na zeven maanden zwerven was het fijn een echt huis te hebben. De -korte- blijvende contacten die worden opgebouwd. Met het koffiehuis beneden ons appartement, voor de cappuccino en verse jus Ďs morgens. Met de krantenboer waar we iedere dag de Volkskrant (ok, en het AD) haalden. De restaurants waar we meerdere keren hebben gegeten en waar ze ons uitnodigden voor speciale feestjes of thema-avonden. Met de supermarkt waar de visboer ons iedere keer geduldig uitlegde hoe we de pas gekochte vis het beste konden bereiden. Met onze nieuwe huisdieren, de zwerfkatten die we twee keer per dag voerden. De bezoekjes aan Patti, die mij zoveel inzichten en wijsheid over het leven hebben gegeven. De etentjes met onze nieuwe vrienden Abel en Marie. De heerlijke weekenden in Essaouira, waar ik volledig in het meisjesroddelcircuit was betrokken. Voor drie maanden hadden wij een heerlijk leventje in Marokko. Er is geen spijt.
  Wel trots en triomf. Omdat Abel heeft voorgesteld dat ik een nieuw project bedenk waaraan wij kunnen samenwerken. Omdat de meeste mensen zich sinds ons vertrek niet meer willen verbinden aan de film. De teleurstelling heeft snel plaats gemaakt voor een rijk gevoel. Het wandtegeltje klopt. Niks gebeurt zonder reden. Maar het is aan onszelf om het positieve ervan te herkennen.
   
 

Nog een paar dagen en dan zijn we terug in Niger. Om door te gaan met de reis. Met nieuwe energie. Vol goede herinneringen aan Marokko. Aan de mooie dagen met onze vriendjes uit Nederland. Aan Peters mama. Aan mijn papa en Wil. Aan lieve vriendinnetjes. Marca, Lizzie en Linda. Aan vriendjes Roddy & Rosa (meisje) en Martijn. Bijzonder, wij hebben samen vakantie gevierd in Marokko. Nu gaan Peter en ik door. Terug naar ons blokkenmonster. Verder met onze avonturen in Afrika. Een episode wordt afgesloten, een volgende begint.

Vanaf nu geen verhalen meer op de weblog (alsof ik dat netjes heb bijgehouden), maar terug naar het logboek en de reisverhalen op onze site The African Way.

Marokko
Rabat-Visumaanvraag-Casablanca
 
Fès-de Medina
 
Marrakech, de betovering
 
Onze eerste piste en de Marokkaanse Woestijn
 
Opnieuw Marokko!?
 
Het einde, maar ook Opnieuw beginnen