Zandvoort 30-08-'05
België 31-08-05
Frankrijk 31-08 - 11-09-'05
Spanje 11 - 23-09-'05
Marokko 23-09 - 10-10 / 08-03 - 08-06
West-Sahara  
Mauritanië 14 - 17-10-'05
Senegal 18-10 - 25-11-'05
Gambia 04-11 -10-11
Mali 26-11 - 18-12
Burkina Faso 19-12 -
Niger 25/26 - 31-12, 16-01 '06 - 18-02-'06 /
Benin 18-02 - 08-03-'06
Niger 10-06 - 26-06-'06
Tsjaad 06-06 - 30-06-'06
Kameroen 30-06 - 21-07-'06
Gabon 03-07 - 09-08-'06
Congo 23-07 - 09-08'06
DRC  
Angola 09-08 -
Namibië 09 -
Zambia  
Botswana  
Namibië 09 -
Zuid Afrika 02-11 - 13-4-'07
Mozambique 13-04 - 28-4-'07
Malawi 28-4-'07 - 16-05-'07
Tanzania 16-05 - 14-06-'07
Kenya 14-06 - 03-07-'07
Ethiopië 03-07 - 18-07-'07
Djibouti  
Soedan 18-07-'07 -
Egypte  
Libië  
Tunesië  
Kerstdagen in Niamey
   
 

Op de valreep, vlak voor ons volgende avontuur in de woestijn van Niger, doe ik een poging een reisverhaal te fabriceren. De grootste verbazing ( in ieder geval voor ons) is dat wij oud & nieuw hebben doorgebracht onder de heldere sterrenhemel van Niger. Een land dat wij niet in onze route hadden opgenomen. Maar dat is wat reizen bijzonder kan maken, de verrassingen die het je kan geven, zolang je open staat voor nieuwe suggesties.

Het is tenslotte begonnen met onze ontmoeting in Senegal met de Franse fotograaf Maurice Ascani. Zijn enthousiasme over de schoonheid van dit land heeft onze oorspronkelijke route veranderd. Om eerlijk te zijn, tijdens de voorbereidingen van onze reis hebben wij niet veel aandacht aan Niger besteed. Met het idee woestijnervaringen in Libië, Tsjaad en Tunesië op te doen. Zodoende ook niet uitgezocht waarom Niger misschien de moeite waard zou kunnen zijn. Bovendien werden wij afgeschrikt door de verhalen over de hongersnood, april vorig jaar. Maar het moest toch zo zijn. Het is ‘geregeld' dat wij Maurice ontmoetten om zo toch in Niger te belanden. Sterker nog, het werd het land waar wij de feestdagen zouden gaan doorbrengen. Op een bepaalde manier hechtten wij dit jaar meer waarde aan de kerstdagen dan het jaar ervoor. Waarschijnlijk omdat het symbool staat voor ons leven in Nederland en de gezelligheid ervan.

Via het internet hadden wij een onderkomen voor deze speciale dagen veiliggesteld. Aldus staken wij woensdag 21 december de grens Burkina Faso-Niger over, richting de hoofdstad Niamey. Volledig in de kerststemming door de vrolijke noten van Mariah Carey waren wij op weg naar onze ‘luxe' bestemming, het Grand Hotel met zwembad. Daar zouden wij uitgebreid kerstmis vieren. Expres voor een groot hotel gekozen, om zo toch een beetje dat westerse sfeertje mee te pakken. Niet verwacht, maar stiekem hunkerde mijn hartje naar de Nederlandse gezelligheid. Gezellig met familie en vriendjes kerst vieren onder begeleiding van die overdreven sentimentele (en o zo commerciële) kerstnummers. Je buikje rond eten met overheerlijke kalkoenen, peren met bramenvulling en de meest exotische appeltaarten en chocoladetruffels als dessert. Om vervolgens onder de kerstboom al die cadeautjes te mogen uitpakken. Los van de kerstgedachte, maar na een aantal zeer vermoeiende ‘kampeer/reisweken', leek het ons ook fijn weer te kunnen profiteren van westerse luxe. Ondanks de wetenschap dat dit een zeer arm Afrikaans land is, hoopten wij op een gezellige en overvloedige kerst en een paar dagen welverdiende rust. Vakantie nemen van het reizen.

Ik hoop dat je je realiseert dat wij ons ervan bewust waren dat waar wij behoefte aan hadden, volledig in het niet valt bij waar de mensen hier in Afrika behoefte aan hebben. Dit ter zijde. Terug naar onze verwachtingen van dat fantastische Grand Hotel. De foto's van hun site beloofden veel. En lieten gelijk zien hoe eenvoudig het is om de boel te belazeren. Wat een verschrikkelijk depressief hotel. Een lullig rood slingertje met een blauwe kerstbal deed een wanhopige poging een gezellige kerstsfeer te creëren. De pas opnieuw ingerichte hal deed zo kil aan dat je ondanks de 30 Celsius de winterjas uit de auto haalde (dit was juist weer niet datgene van het westen waar wij naar verlangden). Het personeel deed absoluut niet aan de vriendelijke en warme houding waar kerst zo om bekend staat. En de kamers? Ja, ze waren groot. En er was een televisie. Maar de inrichting was gedaan door een blinde binnenhuisarchitect. Het fijne sentimentele gevoel veranderde acuut in totale wanhoop en een heftig gemis van ons kikkerlandje waar alles zo kneuterig en gezellig is.

Aangezien het al avond was besloten we toch één nachtje te blijven, om de volgende dag op zoek te gaan naar een ‘gezelliger' onderkomen. Veel hoop hadden we niet omdat dit hotel als het beste stond aangeschreven. En zo zaten wij die woensdagavond terneergeslagen voor ons uit te staren in de Chinees op de hoek. Waar het eten overigens heerlijk was en iedere vrijdag wordt daar karaoke georganiseerd. Bij terugkomst in het hotel kreeg de enorm vriendelijke (lees superbotte) nachtwaker het uit zijn strot dat iemand een bericht voor ons had achtergelaten. Maurice Ascani, van wie wij helaas geen reactie hadden gehad op ons eerder gestuurde emailtje met de vraag of hij iets leuks wist in Niamey, had de hele avond in de enorm gezellige (lees koude en lelijke) bar op ons gewacht, samen met zijn vrouw. Hij had onze dromedaris zien staan. En nu een briefje achtergelaten met telefoonnummers en de vraag de volgende morgen contact met ze op te nemen.

Aldus geschiedde en er volgde een warm ontvangst. Gastvrij en enorm vriendelijk.

Ze boden ons aan te verblijven in hun studio. Heerlijk. Een groot huis en een fijn tuinhuis (de studio) met een zwembad, waar met name hun vier herdershonden dankbaar gebruik van maakten. Vier hele grote lieve, maar ontzettend harige viervoeters, waardoor een frisse duik voor ons iets minder aantrekkelijk werd. We installeerden ons die donderdagochtend, klaar om ons over te geven aan totale rust. Onder het genot van een pastis (Frans anijsdrankje met alcohol) leerden we elkaar een beetje kennen. Maurice en Julie wonen bijna 37 jaar in Niger. Twee avonturiers met een grote voorliefde voor de woestijn. Vervolgens was het lunchtijd met de nodige flessen wijn. Om drie uur gingen Peter en ik knock-out, terwijl Maurice en Julie terug gingen naar kantoor. Pas tegen half zeven bevonden wij ons weer een beetje onder de levenden, inmiddels borreltijd. Dit was de dagindeling tijdens ons verblijf in Niamey, misschien niet nodig te vermelden dat wij weinig van de stad hebben gezien in daglicht.

Maar wij hebben niet de indruk veel pracht van de stad te hebben gemist, althans niet objecten die alleen bij daglicht ‘bewonderd' kunnen worden. De stad ligt aan de rivier Niger met aan de andere kant mooi groen begroeide oevers. Ik durf het bijna niet toe te geven, maar vanaf het terras van het Grand hotel heb je ongelooflijk fraai uitzicht met de laatste stralen van een ondergaande zon. Een tijdstip waarop de dieren van de nacht langzaam tevoorschijn komen. Honderden vleermuizen vanuit hun grotten (?) vullen de avond zoals vogels overdag en vliegen stroomafwaarts over de rivier… Naast het hotel bevindt zich de brug die beide oevers verbindt en dit geeft een vermakelijk sfeerbeeld van de grote stad gecombineerd met de Afrikaanse plaatjes van voetgangers, ezeltjes en tientallen brommertjes. Onder en naast de brug vindt de dagelijkse routine plaats; mensen die de was doen, zichzelf flink onder handen nemen of hun brommertje goed verwennen. Het centrum van Niamey is makkelijk lopend te verkennen en we hebben ons geen moment onveilig gevoeld. Waarbij het natuurlijk niet raadzaam is de minder veilige buurten op te zoeken. Zoals geldt voor iedere grote stad. De hoeveelheid bedelende kinderen is groot. De wetenschap dat Niger één van de armste landen is met een hoog sterftecijfer onder jonge kinderen betekent dat het extra slikken is wanneer je ze afwijst. Daarbij zorgt, hoe knullig het mag klinken, het kerstgevoel voor extra triest sentiment. En dus liep ik

(emo-toktok) vrijdagavond nadat we hadden gegeten bij de bekende Chinees (we hebben niet gezongen, wij lafaards) huilend over straat. Gefrustreerd over het onrecht in de wereld.

De nodige alcohol zorgde er helemaal voor dat iedere vorm van relativeren ontbrak. Waarbij ik gelijk wil opmerken dat, misschien tot enige verbazing, wij weinig alcohol drinken tijdens onze reis. Er zijn geen nachtelijke uitspattingen meer in ons leventje (…we drinken overdag). Vandaar dat één fles wijn al wonderen kan doen. Terug naar onze dagen in Niamey. Met zaterdag de belangrijke avond, kerstavond. Wat konden we doen? Om deze avond ook bij de Chinees door te brengen was niet echt aantrekkelijk. Ook andere restaurants met heerlijk eten hadden toch niet de gezellige entourage waarnaar wij op zoek waren. Misschien moesten wij ons erbij neerleggen dat we dit jaar kerst niet zouden vieren. Een kleine teleurstelling maar absoluut geen drama. Dit hoort ook bij het reizen. Edoch, de gastvrijheid van Maurice en Julie kende geen grenzen. Ze stelden voor samen kerstavond door te brengen. Champagne drinken en grote hoeveelheden oesters nuttigen. De oesters waren ruim van tevoren besteld en de champagne stond koud. Omringd door de vier grote honden, wij allemaal leuk aangekleed voor de gelegenheid, hebben we tot diep in de nacht gezellig en huiselijk kerst ‘gevierd'. Een onverwacht cadeautje op deze kerstavond. Wat geeft het leven ons toch veel mooie en bijzondere verrassingen. We hadden het zelf niet zo kunnen bedenken.

   
Niger
Kerstdagen in Niamey
 
Niger, onze eerste kennismaking met het land
 
Agadez
 
Niamey
 
Vertraging