Zandvoort 30-08-'05
België 31-08-05
Frankrijk 31-08 - 11-09-'05
Spanje 11 - 23-09-'05
Marokko 23-09 - 10-10 / 08-03 - 08-06
West-Sahara  
Mauritanië 14 - 17-10-'05
Senegal 18-10 - 25-11-'05
Gambia 04-11 -10-11
Mali 26-11 - 18-12
Burkina Faso 19-12 -
Niger 25/26 - 31-12, 16-01 '06 - 18-02-'06 /
Benin 18-02 - 08-03-'06
Niger 10-06 - 26-06-'06
Tsjaad 06-06 - 30-06-'06
Kameroen 30-06 - 21-07-'06
Gabon 03-07 - 09-08-'06
Congo 23-07 - 09-08'06
DRC  
Angola 09-08 -
Namibië 09 -
Zambia  
Botswana  
Namibië 09 -
Zuid Afrika 02-11 - 13-4-'07
Mozambique 13-04 - 28-4-'07
Malawi 28-4-'07 - 16-05-'07
Tanzania 16-05 - 14-06-'07
Kenya 14-06 - 03-07-'07
Ethiopië 03-07 - 18-07-'07
Djibouti  
Soedan 18-07-'07 -
Egypte  
Libië  
Tunesië  
Niger, onze eerste kennismaking met het land;
  Strijdende kamelen, zilverblauwe bergen en champagne in de woestijn.
   
 

Iferouâne, een dorpje hooggelegen in het Aïrgebergte. Dankzij Maurice was dit onze eerste bestemming. Niet omdat het dorpje zo bijzonder is, maar vanwege het festival. Drie dagen lang waren er competities zoals de mooist traditioneel geklede man, de mooiste traditioneel geklede vrouw, de beste dansende kameel en een heel spannende kamelenrace. Peter en ik hadden ons op het dak van de auto geïnstalleerd om een goed zicht te hebben over de vlakte en de belangrijke finish op het dorpsplein. Grote stofwolken in de verte duidden op de komst van de ruiters. Onder luid gejoel, waarbij de vrouwen hoge trillende tonen halen, werden ze aangemoedigd. Dit was een plaatje zoals je alleen ziet in die romantische films over de Arabieren en hun kamelen. Fantastisch. De hele sfeer in het dorp was mysterieus en vol spanning. Overal zag je Touaregs rondlopen in hun feestelijke gewaden. Glimmend zwartpaarse stoffen, met donkerpaars glanzende sjaals gebruikt als tulband of als sluier voor de vrouwen. Zelfs de kamelen waren mooi opgedirkt. De enorm grote zadels waren gemaakt met versiersels van lichtblauwe, donkerblauwe en rood leren riempjes. Prachtig om als souvenir mee naar huis te nemen. Edoch, iets te groot voor onze auto.

Het festival geniet al enige bekendheid en dus waren er behoorlijk veel toeristen, helaas. Waarbij ik moet zeggen dat wij 4 of 5 auto's al veel vinden. Maar december en januari zijn de maanden om een land als Niger te bezoeken. De plaatselijke kleine Auberge had geen kamers meer (alle 5 waren bezet), maar wij mochten onze tent opslaan in de tuin van de kolonel, de grote baas van de provincie en een goede vriend van Maurice.

Na Iferouâne ging de reis verder. Onze gids Achmadou leidde ons naar Montagne Bleu /Izouzaouene. Ruim 160 ten noordoosten van het dorpje, gelegen in de Téneré woestijn. In principe wordt deze reis nooit met 1 auto gedaan. Te gevaarlijk. Je moet lange afstanden over continu veranderende zandduinen afleggen. De kans dat er iets gebeurd is vrij groot, vandaar dat deze reis met minimaal twee auto's wordt gedaan. Onze nieuwe vriend echter, de kolonel, verzekerde ons dat het geen risicovolle onderneming zou zijn. Bovendien was volgens hem Montagne Bleu een plaats dat we absoluut gezien moesten hebben.

En hij had gelijk. Vanaf een paar honderd meter was het zicht adembenemend. Het zonlicht gaf de bergen steeds een nieuwe kleur. Lichtblauw, zilverblauw, zilvergrijs, donkergrijs, ivoorwit. Het was het marmer waarmee de bergen bedekt zijn dat schitterde als een diamant. Magnifiek. Dit uitzicht raakte ons enorm. Zoiets hadden we nog nooit eerder gezien. Dat de natuur zo mooi kan zijn.

Aan de voet van de berg zetten we die namiddag ons tentje op. De avonden en nachten zijn in deze tijd van het jaar ijskoud en de temperatuur daalde flink na zonsondergang (dit is wat men bedoeld met de grote temperatuurverschillen). Gelukkig wist Achmaddou hoe we een vuurtje konden stoken (wij inmiddels ook). Goed ingepakt met truien en sjaals kropen we 's avonds dicht bij het romantische kampvuur. Genietend van onze zelfgemaakte pasta met tomatensaus, ananas en tonijn. Na een heerlijk frisse nachtrust begaven wij ons de volgende dag richting Illekane. De tocht via Adrar Chiriet was absoluut waanzinnig. Het landschap veranderde steeds opnieuw. Soms zestig, zeventig meter hoge zandduinen. Dan weer grillige zwartbruine bergen. Lange uitgestrekte landschappen met kiezels. Grotere stenen, roodbruin gekleurd. En opnieuw weer prachtige bergen bedekt met marmer. Op sommige plaatsen zag je zwarte grintbergen, zilverblauwe marmeren bergen, witgrijze duinen en een gele zandvlakte bij elkaar. Dit landschap is niet te vergelijken met alles dat we gezien hebben. Iedere vijf minuten bevonden wij ons in een nieuwe wereld. Wederom sloegen wij in de namiddag ons kampement op. In de luwte van een zandduin. Links de marmeren bergen met een warme zilverblauwe gloed en rechts de onregelmatige contouren van gitzwarte, steenkoolachtige bergen. Dit was de laatste dag van het jaar 2005. En wat een bijzondere plaats om oud & nieuw te vieren. We hadden de wekker gezet op kwart voor twaalf. Wakker blijven tot 12 uur is geen optie. De koude en de vermoeidheid is niet te overwinnen. Die nacht schrok ik wakker, we waren door de wekker heen geslapen. Het jaar 2006 was al begonnen. Toch, moedig als we zijn, gingen we naar beneden. De koude trotserend. Een fles champagne, speciaal voor deze gelegenheid meegenomen, werd met een luide knal ontkurkt. Onder het genot van een glaasje bubbels en een doosje after eight hebben we de komst van 2006 gevierd. Zelfs nu ik erover schrijf weet ik niet hoe ik dat moment het beste kan beschrijven. Dit is ongetwijfeld de meest bijzondere locatie waar wij ooit een jaarwisseling hebben meegemaakt. De volgende dag reden we op ons gemak via Zagado naar Timia, een oase in het Aïrgebergte. Deze keer reden we over een lang uitgestrekte donkere vlakte van bruinzwarte stenen en rotsblokken. Langzaam naderden we het Aïrgebergte. En vervolgens waren we omringd door hoge bergen van grint en rotsblokken. Geen enkel teken van leven. Niet eens een dorre, vergeelde struik. Onmogelijk om hier te leven. Dit is de aarde in haar rauwe, ruwe en bijna wrede hoedanigheid. Totdat, na de zoveelste levenloze berg, we onverwachts een oase binnenreden. Met zacht wuivende palmbomen en grote groen aangelegde tuinen.

Er groeiden bomen met de mooiste oranje sinaasappels, sappige roodgele grapefruits en struiken met knalrode tomaten. Er liepen ezeltjes rond en grote kuddes geiten. Je zag spelende kinderen. Er was een heus dorp gebouwd. Met halverwege een donkere berg een Auberge. Heel bijzonder. Die avond konden we douchen met warm water. Hadden we de luxe dat we niet zelf hoefden te koken. En een heerlijk bedje met fantastisch uitzicht over deze zachtgroene oase met de duistere bergen op de achtergrond. Na wederom een goede nachtrust reden we terug naar Agadez. Een rit die langer duurde dan de beloofde 4 uur. Na 8 lange uren reden we het dorp binnen. Redelijk vermoeid, maar zo voldaan. Onder de indruk van de ruwe schoonheid van Niger. Een land dat we oorspronkelijk niet wilden aandoen. Maar nu zo ontzettend dankbaar voor zijn dat we hier rondrijden. Verlangend kijken we uit naar onze volgende trip, richting Bilma, volgens de Lonely Planet het einde van de wereld.

Niger
Kerstdagen in Niamey
 
Niger, onze eerste kennismaking met het land
 
Agadez
 
Niamey
 
Vertraging