Zandvoort 30-08-'05
België 31-08-05
Frankrijk 31-08 - 11-09-'05
Spanje 11 - 23-09-'05
Marokko 23-09 - 10-10 / 08-03 - 08-06
West-Sahara  
Mauritanië 14 - 17-10-'05
Senegal 18-10 - 25-11-'05
Gambia 04-11 -10-11
Mali 26-11 - 18-12
Burkina Faso 19-12 -
Niger 25/26 - 31-12, 16-01 '06 - 18-02-'06 /
Benin 18-02 - 08-03-'06
Niger 10-06 - 26-06-'06
Tsjaad 06-06 - 30-06-'06
Kameroen 30-06 - 21-07-'06
Gabon 03-07 - 09-08-'06
Congo 23-07 - 09-08'06
DRC  
Angola 09-08 -
Namibië 09 -
Zambia  
Botswana  
Namibië 09 -
Zuid Afrika 02-11 - 13-4-'07
Mozambique 13-04 - 28-4-'07
Malawi 28-4-'07 - 16-05-'07
Tanzania 16-05 - 14-06-'07
Kenya 14-06 - 03-07-'07
Ethiopië 03-07 - 18-07-'07
Djibouti  
Soedan 18-07-'07 -
Egypte  
Libië  
Tunesië  

Korte krabbel uit Khartoem 18 juli 2007

Ongelooflijk, een snelle internetverbinding…Dat verwacht je toch niet in Soedan? Er zijn wel meer dingen die je niet verwacht in Afrika (zoals vlooien oplopen in een hotel, of weggespoeld worden door de regen in Ethiopië…), maar dit valt onder de positieve verrassingen. Gelijk van deze gelegenheid gebruik gemaakt en ze zijn er: foto's van Malawi, Tanzania, nog een paar van Kenia en Ethiopië en zelfs een aantal foto's van Khartoem. Nu nog snel een paar woorden op papier waar we zijn en waar we wanneer (denken) heen te gaan;

“Acropole Hotel”, eigendom van een Griekse familie, een oud begrip hier in de hoofdstad waar het internet zelfs gratis is. Of anders gezegd, bij de prijs is inbegrepen. En dat is de hoofdprijs. Want ja, dit is tenslotte Soedan en daar is een hotel als dit (de inrichting lijkt op een oud ziekenhuis, maar het is ook net zo hygiënisch) wel wat waard. De gastheer en zijn vrouw zijn enorm vriendelijk en behulpzaam. Verder hangt er een heel apart sfeertje.

Het zijn niet de doorsnee zakenmensen, laat staan toeristen, die hier een kamer hebben. (Wie gaat er nou naar Soedan met vakantie?) En wat ze wel doen? Met Darfur in je achterhoofd verzin je de spannendste beroepen. En het is alsof dit hotel een veilige haven vormt, even ontsnappen uit de hitte en de vuiligheid (in brede vorm van het woord) van het leven buiten. En er is vuiligheid in deze stad, wij hebben het zelf op de meest directe manier ondervonden:

De eerste twee nachten hebben we doorgebracht bij de “Blue Nile Sailing Club”, een ‘zeilclub aan de Blauwe Nijl waar ze het toestaan om te kamperen. Even een weetje tussendoor, bij deze stad komen de Witte en de Blauwe Nijl samen en vormen vervolgens dé Nijl.

Terug naar de camping; Mijn hemel wat een hel. Dit was echt niet vol te houden. Ik weet niet wat erger was;

Het lawaai tot twee uur 's nachts van een voetbalwedstrijd op een grote televisie die buiten staat. De generator uit het jaar 1932 die stampend, brommend en met veel protest stroom genereert voor deze televisie. De uitbundig schreeuwende mensen die, natuurlijk naast ons tentje, minstens een uur nodig hadden om afscheid te nemen om drie uur in de ochtend. Of de moskee vijftig meter verderop, die om half vijf met zijn eerste gebed begon en dat via de luidsprekers bekend maakte. Om vijf uur in de herhaling viel. Nu is vijftig meter de andere kant op ooit een kerk gebouwd. En natuurlijk laat deze kerk dit niet op zich zitten. Om zes uur produceerde de klokken van de kerk een geluid waarmee ze volgens mij heel Oost Afrika uit een diepe droom weet te halen.

Na een nacht met weinig slaap denk je; “Goed, dan slaap je maar een nachtje niet. Een goede douche en je voelt je weer als herboren.” Verkeerd gedacht! Deze douches zijn de smerigste douches van heel Afrika. Nee, ik overdrijf niet. Douche en wc zijn in dezelfde kleine ruimte. Dit hoeft niet vervelend te zijn. Als het gat in de grond (de wc) tenminste niet laat zien wat de vorige bezoekers hebben gedaan. En het was niet alleen goed zichtbaar, maar ook de geur bleef duidelijk hangen. Tot overmaat van ramp kon het kleine raampje in dit smerige hok niet open. Of je moet geen bezwaar hebben dat mannelijk Khartoem dat voorbij wandelt naar binnen kan kijken. Ik smeerde de shampoo onder mijn neus om andere geuren tegen te gaan en verbood mezelf naar beneden te kijken. Maar je weet het . Je weet wat daar in dat gat ligt. Zo zichtbaar aan de oppervlakte. Je weet het en je ruikt het. De geur ging dwars door de shampoo op mijn bovenlip heen.

We hebben het twee nachten geprobeerd, maar wat een verschrikking. En we waren al moe toen we aankwamen. Want eigenlijk hebben we vanaf ons vertrek uit Nairobi geen echte rustmomenten meer gekend. Iets wat je echt om de zoveel dagen nodig hebt. Bijkomen van het reizen zelf (slechte wegen zijn erg vermoeiend) en de opgedane indrukken laten inwerken. Maar in Awassa (Zuidelijk Ethiopië) gooiden kinderen met stenen naar Durban. In Addis kwamen we terecht in een ‘backpackers hotel' waar de elektriciteit zijn eigen wil had. Heet water een uitzondering was (het was koud en regenachtig dus een warme douche is fijn) en de vlooien het meer naar hun zin hadden dan wij. Dus na vijf verplichte dagen vanwege het wachten op het visum voor Soedan, wisten wij niet hoe snel wij weer door konden gaan met de reis. Uitrusten komt wel. Niet in Lalibela zou blijken. Deze oude stad en één van de wonderen van de wereld hebben we kunnen bezoeken tussen alle regen- en onweersbuien door. Koning Lalibela heeft, na een droom waarin God hem dat heeft gevraagd, 11 kerken in rotsen gebouwd. Dus iedere kerk is uit één groot rotsblok gecreëerd. Ongelooflijk. Absoluut de moeite waard.

In de regen verder gereden naar het plaatsje Bahir Dar, bij een meer; Lake Tana. We hoopten dat we hier een paar dagen konden uitrusten. Maar ook hier regende het. Ondertussen hadden we het behoorlijk gehad met de keuken van Ethiopië. Waarschijnlijk hadden wij gewoon pech, maar wat en waar we het ook probeerde, het eten was niet lekker. Verder waren we ook redelijk klaar met de houding van de meeste Ethiopiërs naar toeristen. Het bedelen, het ‘you, you, you' en het stenen gooien werkt erg vermoeiend. Ik heb zelfs een keer een jongen achternagezeten omdat hij Durban probeerde te slaan. Hij had niet verwacht dat ik hem achterna zou zitten en hem de wind van voren zou geven. Alle woede over het gedrag van zijn landgenoten kreeg hij over zich heen. Peter die het vanuit zijn ooghoek had zien gebeuren deed daar nog een schepje bovenop. Het arme kind. Nu maar hopen dat hij hier iets van heeft geleerd.

In ieder geval zijn wij niet langer in Ethiopië gebleven maar de grens overgestoken naar Soedan waar wij heel veel goede verhalen over hadden gehoord. En het is waar. De Soedanezen zijn enorm vriendelijk en gastvrij. Wat een verademing na Ethiopië. We kunnen weer gewoon rondlopen zonder continu slachtoffer te worden van massahysterie. Geen ‘you, you, you' meer. Geen verwachtingen meer omdat wij blank zijn. Sterker nog, de mensen hier zijn enorm behulpzaam. Zonder tegenprestaties.

We zijn nu bijna een week in Soedan en ondanks regen- en stofstormen…hebben we het naar ons zin. Maar dat is pas echt gekomen nadat we zijn ontsnapt aan de Blue Nile Sailing Club.

We waren kapot. Vermoeid en snel geïrriteerd. We hadden echt even deze twee nachten in het Acropole hotel nodig om bij te komen. We hebben Khartoem op ons gemak kunnen bekijken en dus de foto's op onze site kunnen zetten.

Vandaag vertrekken we naar het noorden, richting Wadi Halfa waar we op de ferry zullen gaan om in Egypte weer van boord te kunnen. Benieuwd hoe dat zal zijn. Tenslotte gaan we (goed getimed) vol in de zomer de woestijn in, arme Durban. Maar nog even en we hebben Europa weer in beeld…Vreemd, erg vreemd. Wat gaat de tijd dan toch snel.

   
Soedan