Zandvoort 30-08-'05
België 31-08-05
Frankrijk 31-08 - 11-09-'05
Spanje 11 - 23-09-'05
Marokko 23-09 - 10-10 / 08-03 - 08-06
West-Sahara  
Mauritanië 14 - 17-10-'05
Senegal 18-10 - 25-11-'05
Gambia 04-11 -10-11
Mali 26-11 - 18-12
Burkina Faso 19-12 -
Niger 25/26 - 31-12, 16-01 '06 - 18-02-'06 /
Benin 18-02 - 08-03-'06
Niger 10-06 - 26-06-'06
Tsjaad 06-06 - 30-06-'06
Kameroen 30-06 - 21-07-'06
Gabon 03-07 - 09-08-'06
Congo 23-07 - 09-08'06
DRC  
Angola 09-08 -
Namibië 09 -
Zambia  
Botswana  
Namibië 09 -
Zuid Afrika 02-11 - 13-4-'07
Mozambique 13-04 - 28-4-'07
Malawi 28-4-'07 - 16-05-'07
Tanzania 16-05 - 14-06-'07
Kenya 14-06 - 03-07-'07
Ethiopië 03-07 - 18-07-'07
Djibouti  
Soedan 18-07-'07 -
Egypte  
Libië  
Tunesië  

TANZANIA Arusha, 6 juni

  Iringa – Dar es Salaam – Selous Game Reserve – Dar es Salaam – Lushoto – Moshi – Arusha – Ngorogoro Crater - Arusha
   
  Dag 625, woensdag 16 mei:
 

Een onvergetelijk moment aan de grens Malawi – Tanzania. Maken wij ons druk over het meenemen van Durban en de eventuele problemen die dit bij een grens zou kunnen opleveren. Ha, natuurlijk niet, want alle papieren zijn in orde. Nee, de enorme vertraging had een hele andere oorzaak. Het bonnenboekje van de douane was op. Welk bonnenboekje en hoezo, het bonnenboekje was op?! Daar heb je toch altijd voldoende van in de kast liggen. En als het dreigt op te raken zorg je er toch bijtijds voor dat nieuwe bonnenboekjes worden gehaald (als ze zo belangrijk zijn…) Nee, niet bij de grenspost in Tanzania. Pas als de laatste bon is uitgeschreven gaan ze nieuwe halen. En dus moesten wij ruim drie uur wachten voordat er vanuit de dichtstbijzijnde stad een nieuwe voorraad bonnenboekjes werd afgeleverd. Eindelijk om twee uur 's middags kregen wij de officiële bon in handen. Een bon (bewijs van betaling van de wegenbelasting) die we absoluut in het bezit moesten hebben.

  T I A; This Is Africa….
   
  Dit onverwachte oponthoud had als gevolg dat wij tot een uurtje of zeven 's avonds moesten doorrijden om de bestemming van die dag te bereiken; The Old Farmhouse, ongeveer 50km ten zuiden van Iringa. In dit zuidelijke gedeelte van Tanzania is dat namelijk de enige plek waar je terecht kunt. Nu hebben wij vaker in het pikkedonker gereden ( blijft erg onverstandig in Afrika) maar deze keer vonden we het echt niet fijn. De weg was smal en het was enorm druk met vrachtwagens. En vrachtwagenchauffeur staat synoniem voor ‘ongecontroleerde snelheidsmaniak'. Waarbij deze verkeersgekken echt alles sloegen. Volgeladen vrachtwagens, soms zonder verlichting, haalden ons in met 110km per uur op plaatsen waar met moeite twee auto's naast elkaar passen. Zelfs toen we een verongelukte vrachtwagen met de dode chauffeur nog in de cabine waren gepasseerd (politie was al aanwezig dus geen reden om te kijken of we nog iets van hulp konden bieden), bleven die idioten hetzelfde weggedrag vertonen. Totaal geen realisatie dat hun rijgedrag slecht kan aflopen ;… TIA
   
  De opluchting toen we eindelijk ‘The Old Farmhouse' hadden bereikt was groot. En daar werden we heel erg blij verrast toen wij voor die nacht een cottage namen. Een mooi ingericht huis met open haard en een luxe badkamer met ligbad. Om vervolgens een overheerlijk diner voorgeschoteld te krijgen. Wat een fantastische manier om een dergelijke dag te eindigen. Niet in het donker je tentje opzetten en zelf een prutje koken. Nee, we werden verwend, in de watten gelegd. Overgeven en ontspannen.
   
  Na nog een dag kamperen in Iringa (Farmhouse zat vol, EU delegatie) zijn we naar Dar Es Salaam gereden. Op aanraden van Tom en Jayne (Malawi) zijn we naar de zuidelijke stranden gegaan. Vanuit de stad moet je met een ferry oversteken. Normaal gesproken gaat dat vrij vlot, maar wij kwamen aan rondom het spitsuur op een vrijdagmiddag…Na een half uur in de rij te hebben gestaan, besloten wij om het hele stuk om te rijden. Ook daar ben je een uur mee bezig, maar je rijdt tenminste. We checkten in bij ‘Sunrise Beach', om daar op de komst van Wam te wachten. Wam, vriendje uit Kaapstad, zou ons een weekje komen opzoeken. Voor ons de vraag wat we samen konden gaan doen. Het leukste zou zijn om naar een National Park te gaan, maar ja, wij hebben een hond. Tegen beter weten in belden we met een aantal kampen in Selous National Reserve, in het Zuidoosten van Tanzania, of we toch een hond konden meenemen. Maar nee, dit was absoluut niet mogelijk. En zo namen we de moeilijke beslissing om Durban achter te laten in een kennel. De arme schat.
   
  Wam kwam maandagmiddag 21 mei aan in Dar waar we hem ophaalden van het vliegveld. De arme stakker was de vrijdag ervoor van zijn mountainbike gevallen (sufferd) en kon zijn armen praktisch niet bewegen. Een beetje stijf en moeizaam kwam hij aangestrompeld. Een grote wond op zijn knie zorgde ervoor dat ook het lopen niet makkelijk ging…
   
  De volgende dag hebben we voor het grootste gedeelte in een kliniek doorgebracht; De wond op Wam zijn knie zag er niet goed uit en voor de veiligheid wilden we dat er nog een keer een dokter naar zou kijken. Maar het was niet de knie waar de Belgische dokter zich zorgen over maakte…ze wilde foto's laten maken van beide armen, bang dat er iets was gebroken. En zo moesten we naar een ander ziekenhuis voor de röntgenfoto's. Gelukkig lieten de foto's geen botfracturen zien. Maar arme Wam werd wel volgestopt met antibiotica en pijnstillers.
   
 

Na een rustdag op het strand zijn we donderdag naar Selous Game Reserve gegaan.

  's Ochtends nog het dramatische afscheid van Durban. Bah, dat was naar. Die grote vragende hondenogen die je vol ongeloof en verdriet aankijken als die kenneldeur dicht gaat. Met pijn in mijn hart en een verschrikkelijk schuldgevoel strompelde ik verblind door tranen de auto weer in. Met teksten als; “Hij moet er maar aan wennen” En “ach, het is maar voor drie dagen” probeerden Peetlief en ik elkaar een beetje te troosten
   
 

Het was ongeveer 6 uur rijden naar Selous. Niet omdat de afstand zo groot was, 250 km, maar omdat de laatste 150 km over een onverharde weg was…Feest als je achterin zit…

  Selous is een groot park en wordt nog niet zo bezocht door toeristen als de veel bekendere parken in het noorden van Tanzania (Serengeti, Ngorongoro Krater). De paar lodges die het park heeft zijn tijdens het regenseizoen gesloten. Wij gingen naar Mbega Camp, 6km buiten het park aan de Oost-ingang, die wel het hele jaar open is.
   
 

Het leek ons een leuk idee om de volgende dag op ons gemak door het park te rijden naar de West-ingang. Een hele dag game-drive en 's avonds bij een lodge (ook buiten het park) slapen. Ook zij waren namelijk open. Althans, dat was ons door de telefoon gezegd…

  Op die manier konden wij een andere weg terugnemen naar Dar en iets meer van Zuidelijk Tanzania zien. Toen wij echter om half vijf uur bij die lodge aankwamen, waarbij ik bijna geen gevoel meer in mijn ledematen had vanwege het achterin zitten, kregen we de vrolijke mededeling dat zij helemaal niet open waren! Ze hadden een fout gemaakt in het telefoongesprek en we konden absoluut niet blijven… T I A
  Vol gas moesten we dus terug door het park naar Mbega Camp. Toen Wam aanbood om alsnog achterin te zitten voelde ik me absoluut niet meer schuldig ( je kunt iemand die stijfjes is toch niet achterin laten zitten…) en nam het aanbod van harte aan. In het pikkedonker (opnieuw) reden we de laatste kilometers. Op een gegeven moment dacht ik een groot silhouet op de weg te zien. Peter verminderde vaart, godzijdank; we reden vol op een kudde olifanten in…heel voorzichtig achteruit, stukje vooruit, weer achteruit en langzaam weer vooruit. Zo manoeuvreerden wij ons tussen deze grote beesten door. De vermoeidheid van die dag was gelijk verdwenen en had plaats gemaakt voor een opgewonden gevoel. Wat een gave ervaring!
   
 

Zaterdag reden we terug naar Dar Es Salaam. Een dag eerder dan gepland, maar we vonden het alledrie wel oké. Bovendien wilden Peetlief en ik graag ons hondje weer hebben…Er was prima op hem gelet, maar wat was hij blij ons weer te zien.

  Die zondag en maandag nog op het strand geluierd. Notabene een eigen ‘bioscoopje' op het strand gecreëerd; laptop op tafel, wij geïnstalleerd op een ligbed en Hugh Grant & Drew Barrymore als vermaak. Dinsdag afscheid genomen van Wam na een erg gezellig weekje.
   
 

Op de weg omhoog richting Arusha (NoordTanzania) bespraken Peetlief en ik of en hoe we alsnog door de Serengeti konden rijden. Dit is zo'n ongelooflijk mooi park! En ook al wisten we toen we Durby namen dat parken niet meer mogelijk waren…een gevoel van teleurstelling over al het moois dat we moesten missen was toch groot… Nu blijkt er door de Serengeti een transit weg te zijn voor openbaar vervoer. En zo bleek, het was mogelijk om met een hond (mits ingeënt en gezond) deze weg te nemen. Maar het wordt nog mooier:

   
 

Afgelopen zaterdag zaten we op het terras bij Mac's Patisserie in Arusha de kaart van Ngorongoro Krater en de Serengeti te bestuderen. Te kijken welke mogelijkheden wij hadden om optimaal van de trip te genieten in één dag. Langer is niet mogelijk vanwege de hond. Opnieuw zouden we niet de Ngorongoro Krater zelf kunnen bekijken, helaas. Tot onze korte ontmoeting met de Belgische Jan alles veranderde. Hij was vorig jaar met de motor naar Tanzania gekomen en werkt nu voor een ‘tented camp' aan de rand van de krater. Binnen vijf minuten was het geregeld; Wij konden met Durby in het kamp slapen en zij zouden een dag op de hond passen zodat wij alsnog Ngorongoro Krater konden bezoeken. En daarmee hield het niet op. De manager van “Crater Forest Tented Camp” regelde voor ons dat wij in de Serengeti bij een lodge kunnen slapen (illegaal natuurlijk)…Ongelooflijk hoe dit zo uitwerkte! Fantastisch, super. We hebben echt een hele mooie dag gehad in de krater (mag ook wel voor $200,--). Leeuwen, cheeta's, hyena's en natuurlijk de zebra's, wildebeesten en mijn favorieten, warthogs. Terug in het kamp was Durban de grootste vriendjes geworden met de twee Masai die op hem pasten. Echt grappig om te zien hoe zij de rest van de middag ook met elkaar speelden. 's Avonds weer vroeg naar bed, want de volgende dag zouden wij naar de Serengeti gaan…

   
 

Hm, een klein foutje, deze keer door onszelf gemaakt; Wij hadden het paspoort van Durban bij de kennel in Dar es Salaam laten liggen. En zo stonden wij afgelopen maandag voor de ingang van de krater om erachter te komen dat wij eerst terug moesten naar Dar! Of je even op en neer naar Parijs wilt om een papiertje op te halen. Stom, stommer, stomst!

   
  Arusha, 6 juni
 

Voor slechts $10,-- regelt DHL het allemaal. Het paspoort wordt vandaag (als het goed is) in Arusha afgeleverd. Hier kan twee dagen zelf rijden niet tegenop. Geluk bij een ongeluk. Want zo bleek gistermorgen dat het blokkenmonster een beetje last kreeg van kuren. Terwijl ik dit schrijf zit Peter bij de garage om uit te vinden wat er aan de hand is. Liever hier nagaan wat voor problemen we hebben, dan midden in de Serengeti tussen de leeuwen en luipaarden met autopech staan. Met een beetje mazzel kunnen we alsnog morgen proberen om met hond door de Serengeti heen te rijden. En met nog meer mazzel lukt het inderdaad om (nogmaals illegaal) een nacht door te brengen in het park. Vanaf daar is het richting Lake Victoria en dan omhoog naar Kenya. We hadden er nog over gedacht om via Rwanda en Uganda naar Kenya te rijden, maar we merken allebei dat we toch wel eind augustus, begin september terug willen zijn in Nederland. Grappig hoe we nog steeds intens kunnen genieten van Afrika en het reizen, maar dat we ook kunnen verlangen naar onze families en vriendjes.

   
  Donderdag, 7 juni Arusha
 

Opnieuw verandering van plannen. Gistermiddag de auto opgehaald; nieuwe remblokken achter, nieuwe oliefilters en olie ververst en de ‘bushels' van de radiusarmen vervangen. Er is in totaal ongeveer 7 uur aan de auto gewerkt en de rekening was nog geen € 150 inclusief onderdelen. Ha, probeer dat nog maar in Nederland bij een garage… Afin, vervolgens naar Tanapa (Tanzania National Parks) gereden om een transit permit aan te vragen voor Durban. Na een ingewikkelde conversatie, waarbij de drie dames niet echt hun best deden klantvriendelijk te zijn, nam een jongeman het gesprek over en beloofde ons de volgende morgen een brief klaar te hebben liggen met toestemming. 's Avonds een aantal keer geprobeerd om de manager van het ‘Crater Forest Tented Camp' te pakken te krijgen om te vragen of hij opnieuw de lodge in de Serengeti kon reserveren. Helaas (of eigenlijk, maar goed ook) kregen we hem niet te pakken.

   
 

En dan nu vanochtend; alles is geregeld om zo officieel mogelijk door de Serengeti te rijden met hond. Maar, zo opperde Peetlief, misschien is het toch een optie om Durban alsnog in een kennel te plaatsen voor drie dagen. Ondanks het moeilijke moment de vorige keer ga ik gelijk akkoord. We vinden het allebei toch fijner om ons geen zorgen te hoeven maken over Durban. En ach, de vorige keer heeft hij het ook overleefd. Zijn we nou slechte baasjes? We laten hem wel heel makkelijk achter voor ons eigen gerief… Van Adam in Nelspruit hebben we een nummer van een Belgische (overschot aan Belgen in deze regio…) dierenarts gekregen en via haar komen we terecht bij een Franse dame die pas vanmiddag kan zeggen of ze op Durban kan passen… Mocht dat lukken dan gaan we morgen naar de Serengeti, gaan daar twee nachten kamperen (veel meer zin in dan in een lodge slapen) en komen zondag terug naar Arusha om Durban op te halen. We rijden maandag direct omhoog naar Nairobi en slaan dus Victoria Meer over. ‘Het leven van de reiziger; plannen zijn er om te veranderen'

   
Tanzania