Zandvoort 30-08-'05
België 31-08-05
Frankrijk 31-08 - 11-09-'05
Spanje 11 - 23-09-'05
Marokko 23-09 - 10-10 / 08-03 - 08-06
West-Sahara  
Mauritanië 14 - 17-10-'05
Senegal 18-10 - 25-11-'05
Gambia 04-11 -10-11
Mali 26-11 - 18-12
Burkina Faso 19-12 -
Niger 25/26 - 31-12, 16-01 '06 - 18-02-'06 /
Benin 18-02 - 08-03-'06
Niger 10-06 - 26-06-'06
Tsjaad 06-06 - 30-06-'06
Kameroen 30-06 - 21-07-'06
Gabon 03-07 - 09-08-'06
Congo 23-07 - 09-08'06
DRC  
Angola 09-08 -
Namibië 09 -
Zambia  
Botswana  
Namibië 09 -
Zuid Afrika 02-11 - 13-4-'07
Mozambique 13-04 - 28-4-'07
Malawi 28-4-'07 - 16-05-'07
Tanzania 16-05 - 14-06-'07
Kenya 14-06 - 03-07-'07
Ethiopië 03-07 - 18-07-'07
Djibouti  
Soedan 18-07-'07 -
Egypte  
Libië  
Tunesië  

Kaapstad 15 feb. 07 (dag 534)

De zee oogt kalm. Een paar motorjachten, enkele zeilschepen en een massief vrachtschip varen over het strakke diepblauwe water. De kleur van het water is betoverend. De intens donkere kleur steekt scherp af tegen het lichte blauw van de lucht. Omgeven door het rustige water hebben we mooi zicht op Robbeneiland. Maar dat is nu, op dit moment. Want één van de grote schoonheden van deze stad is de afwisseling van het uitzicht. Wonend op Signal Hill, hoog tegen de heuvel, raken we iedere keer opnieuw betoverd door deze omgeving. Het spel van de wind, de lucht en de zee. Met de stad, de bergen en het water als decor, pionnen of als slachtoffer.

Zoals twee weken geleden, toen er een uitgestrekt wolkendek boven de zee hing dat zich langzaam over de stad verspreidde. Zacht en liefkozend daken van huizen onder een witte sluier liet verdwijnen. Als een lichte deken de stad toedekte. Maar grillig en beangstigend was het beeld op het water. Als grauwe monsters slokten onheilspellende wolken schepen op. Door vlagen van de plots ontstane mist doken schepen weer op als spookschepen uit het hiernamaals. Scheephoorns loeiden over het water, elkaar waarschuwend voor naderend gevaar. Gefascineerd hebben we de hele morgen zitten kijken naar dit schouwspel.

Maar ook nu, met de rust van het kalme weer is het uitzicht boeiend en nodigt het uit tot dagdromen. We zijn 10 januari dit jaar hierheen verhuisd. Na ruim twee maanden in Camps Bay te hebben gewoond. Een romantisch kasteeltje ingeruild voor een moderner en praktischer huis dichterbij het centrum van Kaapstad. Beide locaties hebben hun eigen betovering. Maar dat is wonen in Kaapstad. Voor ons en vele andere Nederlanders die naar deze stad/omgeving zijn geëmigreerd. Tablemountain, Lions Head, The Twelve Apostels, indrukwekkende bergen die met de zee aan de andere kant deze wereldstad regeren.

Meerdere keren hebben ook wij over Ďecht wonen' in deze stad gesproken. De westerse omgeving en tegelijkertijd de pure Afrikaanse natuur op slechts een paar uur rijden afstand (er is nog geen beslissing genomen).

De afgelopen maanden waren bedoeld als pauze. Bijkomen van het eerste gedeelte van de reis. Het laten inzinken van onze ervaringen. Genieten van een Ďeigen' huis met westerse comfort (vooral de televisie en DVD-speler hadden de eerste weken enorme aantrekkingskracht). Maar bovenal, het samenzijn met familie en vrienden. Ons huis was ruim twee maanden lang een komen en gaan van Peters familie, mijn vader en vriendinnetjes uit Amsterdam. Heerlijk om weer even die Nederlandse gezelligheid te ervaren.

Helaas was de moeder van Peter heel erg ziek geworden. We hadden haar verleid om twee weken langer te blijven en zo extra te genieten van de Zuid-Afrikaanse zon. Ongelukkig toeval, een kans van één op honderdduizend volgens de huisarts, werd ze gebeten door een teek. Hoge koortsen als gevolg. Het werd zelfs zo heftig dat ze vier dagen in het ziekenhuis heeft moeten doorbrengen. Heel vervelend en het betekende dat ze haar vertrek naar huis nu noodgedwongen moest uitstellen. De heftige koortsen waren na een week voorbij, maar ze was nog te zwak om te reizen. Bijzondere noot is dat mijn vader ondertussen naar Kaapstad was gekomen. En zo was er, gedwongen door omstandigheden, een situatie ontstaan waarin zij de kans kregen elkaar beter te leren kennen. Hoe groot is de kans dat je met beide ouders tien dagen Ďvakantie viert'? We zijn met z'n vieren naar Robbeneiland gegaan, hebben met een helikopter Kaapstad en omgeving vanuit de lucht bekeken en we hebben meerdere uren filosoferend over het leven doorgebracht. Ondanks de schaduw van Tineke's ziekte hebben we een hele leuke tijd met z'n viertjes gehad.

De afgelopen maanden waren voor ons bijzonder. Het was fijn even dicht bij de familie te zijn. Een lange reis heeft veel mooie kanten, maar tussendoor sluimert soms een gevoel van gemis. Je dierbaren om je heen hebben doet je hun liefde en warmte weer beseffen. Laat je weer realiseren waar het leven om draait.

Deze maanden waren ook bedoeld om de site bij te werken. De ervaringen opgedaan in onder andere Angola, Namibië en Botswana op papier te zetten. Daar is het niet van gekomen. Het lukte niet. Ervaringen bedoeld als reisverhaal eindigden iedere keer in een doolhof van eigen opvattingen, oordelen, teleurstellingen of andere vreemde hersenspinsels. Interessant voor mezelf, maar als reisverhaal weinig boeiend voor een ander. Er zijn nog een paar weken voor vertrek. Ik hoop dat het me nog lukt iets op te schrijven, anders moeten jullie het doen met de foto's. Gelukkig spreken deze op zichzelf al boekdelen.

Na bijna vier maanden staat onze vertrekdatum vast voor de reis terug naar huis;

15 maart 2007 zullen wij via de andere kant van dit continent omhoog reizen. Deze keer met z'n drieën. De auto is inmiddels aangepast op de nieuwe passagier; onze (toch wel erg grote) witte herdershond Durban. Verstandige beslissing om een (grote) hond te nemen? Waarschijnlijk niet, maar wie wil altijd een verstandig leven leidenÖ

 

 

 

 

 

 

 

Zuid Afrika
Kaapstad, donderdag 2 november 2006
 
Kaapstad 15-02-'07 (dag 534)
 
Brand!